Normaal gesproken is voor velen de zondag een rustdag. Echter zijn er ook uitzonderingen op deze regel. Als de zon flink zijn best blijkt te doen, er een goed programma is geregeld en er een prachtlocatie lonkt, zijn vele muziekliefhebbers op zondagochtend 27 juni 2010 onderweg naar Nijmegen. In het Goffertpark ligt namelijk de derde editie van Rockin’Park op hen te wachten. De bands zijn geboekt, de poorten staan open, tijd om te rocken!

Bij aankomst op het station van Nijmegen verloopt alles prima. Pendelbussen rijden af en aan naar het Goffertpark om zo iedereen een mooie dag te kunnen bezorgen. Bij aankomst blijken er nog geen grote rijen te zijn en alles gaat vrij relaxed. Een prima begin voor deze warme dag. Bij binnenkomst werden er meteen programmaflyers verstrekt zodat alles meteen duidelijk werd. De gebruikelijke munten aangeschaft en alvast een drankje om erin te komen. Tijd voor het eerste concert van deze editie.

Het programma van vandaag biedt niet alleen de grote internationale namen. Er is plaats gemaakt voor de kleinere acts en deze krijgen dan ook de kans om te mogen openen. Voor een thuispubliek nog wel! De mannen van Black Bottle Riot uit Nijmegen mogen de spits afbijten op het grote podium. De allereerste rockklanken galmen door de Goffert en wordt de inmiddels groter wordende menigte luid ontvangen. De mannen hebben er zin in en weten het grote podium goed te gebruiken. Ze leveren hiermee dan ook het prima bewijs dat het goede niet altijd van ver dient te komen.

Het Rockin’ Park festival heeft vandaag 2 podia. Het grote podium waar Black Bottle Riot mocht openen, maar ook een kleiner podium. Het programma is dan ook zo gemaakt dat je niets hoeft te missen en er altijd wel een band actief is. De acts volgen elkaar dan ook snel op. De openers van het kleinere podium zijn onze zuiderburen. De Belgische band Customs timmert de laatste tijd hard aan de weg en heeft hierdoor een uitnodiging voor dit mooie festival mogen ontvangen. Hun sound doet wat denken aan de band Joy Divison. Het is dan ook niet heel raar als na hun bescheiden hit “Rex” ze het nummer “Transmission’ van deze band coveren. Een prima versie van dit Leuvense collectief. Zouden er vandaag nog meer covers de revue passeren?

Er blijkt dit jaar nog meer uit Belgie te komen. Arid, de band rond zanger Jasper Steverlinck is naar Nederland afgereisd om daar hun album “Under The Cold Street Lights” te promoten. Hoewel de band en vooral de zanger zeer enthousiast komen blijkt het optreden ditmaal vrij eentonig te zijn. Er zit niet heel veel variatie in hun sound en de aandacht lijkt meer te gaan naar de zon, die zich steeds meer meester maakt van het Goffertpark. De temperatuur stijgt flink, maar festivalbezoekers kunnen alle weersomstandigheden aan en laten zich niet snel uit het veld slaan.

Het is vandaag niet alleen de zon die flink zijn best doet. Het duo Black Keys bijvoorbeeld is er ook een om rekening mee te houden. Bluesrock is wat ze spelen en het blijkt dat dit met z’n tweeën ook prima gaat. Een flinke dosis spat van het podium, waarbij er veel nummers van hun laatste plaat “Brothers” voorbijkomen. Echter is het zo dat bepaalde nummers van deze plaat niet met z’n tweeën gedaan kunnen worden en hiervoor hebben ze tijdens hun show tijdelijke versterking geregeld. Een paar nummers zijn ze met wat meer man en samen weten ze een overtuigende performance neer te zetten.

Ook overtuigend en met een sterk optreden aanwezig in Nijmegen waren de mannen van White Lies. Hun tour rondom hun debuutalbum “To Lose My Life” strijkt ook neer op het podium van Rockin’ Park. De band blijft sterk bezig en zetten voort waar ze al een behoorlijke tijd mee bezig zijn. Hoe vaker je ze hoort hoe meer ze ook wel op de Editors beginnen te lijken. Vandaag ontbreken dan ook de hits “To Lose My Life” en “Farewell To The Fairground” niet en zitten de White Lies nog prima op schema. Het wordt ondertussen wel tijd dat er nieuw werk verschijnt, want de tour duurt nu toch stiekem al twee jaar.

Het festival van vandaag heet Rockin’ Park en dat zou moeten volstaan met een flinke dosis rock. De hardste act van vandaag blijkt dan ook Rise Against te zijn. De energie spat meteen vanaf het begin van het podium af en de mannen uit Chicago trekken alle registers open. Sommige registers staan echter te veel open, waardoor bijna het gehele optreden wordt gedomineerd door een onverstaanbare zanger. Hij doet flink zijn best, maar de techniek laat dit echter niet horen. Het enige moment waarop hij wel kan doorschemeren is het akoestische “Hero Of War”, waarna de band het publiek nog eenmaal opzweept naar een circlepit, die dan ook ontstaat. Het blijkt met dat ook met dit warme weer iedereen alles wil geven!

Na de ruige Amerikanen was het tijd voor de wat bravere Amy Macdonald. Sinds haar introductie met het album “This Is The Life” heeft ze een droomstart gemaakt. Nu is ondertussen haar tweede album verschenen, waardoor haar setlist een mengelmoes is geworden van nieuw en oud werk. Echter blijkt het allemaal wel wat aan de brave kant, waar weinig extra energie vanaf spat. In haar eerdere optredens maakte ze nogal eens gebruik van cover, maar nu er twee albums zijn verschenen zou ze een uur spelen makkelijk moeten kunnen vullen. Dit idee blijkt niet te kloppen, want naast het spelen van de bekende singles komt ze toch nog met Bruce Springsteen’s “Born To Run” op de proppen. Geheel onnodig en matig uitgevoerd. Het is dan ook moeilijk om je te willen meten met “The Boss”.

Ook vandaag aanwezig in Nijmegen zijn de mannen van The Sterophonics. Hun “Keep Calm And Carry On”-tour blijkt een schot in de roos. Een prima performance met een aantal grote hits. Zanger Kelly Jones is goed bij stem en laat dit vooral horen op “Maybe Tomorrow”, “Have A Nice Day” en hun afsluitende hit “Dakota.”. Veel hitpotentie vandaag in Nijmegen, maar ook blijken ze “Mr. Writer” niet te hoeven spelen om toch een goede show neer te zetten. Ze bestaan inmiddels al een tijdje, maar vervelen nog steeds niet, ze gaan lekker door!

Het festival gaat ondertussen ook lekker door en het lijkt soms ook wat drukker te worden. Na het bezoeken van de festivalmarkt en het nuttigen van wat voedsel is het tijd om te gaan kijken bij Ben Harper en zijn Relentless7. Ben Harper is een rasmuzikant en zijn band sluit hier naadloos bij aan. Grote klasse wordt dan ook beloond met een groot applaus. Eerder vandaag werden er al een aantal covers gespeeld en ook Ben Harper kan het niet laten. “Red House” van Jimi Hendrix moet er aan geloven en niet veel later bleek ook “Under Pressure” van Queen niet veilig te zijn. Laatstgenoemde cover werd met luid gejuich ontvangen, aangezien zanger Eddie Vedder plots Ben Harper kwam vergezellen op het grote podium. De spanningen namen daarmee alleen maar toe. Nog even geduld en Pearl Jam zou ook op dit podium plaatsnemen.

Om dan ook Pearl Jam vanaf een mooie positie te kunnen aanschouwen heb ik helaas Vampire Weekend moeten missen. Via de luidsprekers kon er alsnog wat worden meepakt van het optreden. Opvallend was dat Vampire Weekend het Nederlands Elftal hun steun betuigden door een stukje van “Hup Holland Hup” te zingen alvorens men hun grote hit “A-Punk” te spelen. Voor de rest heb ik weinig meegekregen van de show. Het wachten was nu enkel nog op de mannen uit Seattle, de mannen van Pearl Jam.

Vanaf het podium klonk een stuk klassieke muziek, waarna een groot gordijn werd geopend en het logo van Pearl Jam duidelijk werd. De show stond op het punt van beginnen en ze begonnen meteen goed. “Do The Evolution” bleek de opener en vervolgens passeerden de ene na de andere grote hit. Zanger Editie Vedder benadrukt blij te zijn om in Nijmegen te staan en dat alles er ondanks de hitte zo vredig uitziet. Ook spreekt hij de fans in een fonetisch Nederlands toe, wat met luid gejuich wordt ontvagen. Vervolgens leidt de set ons van oud naar nieuw materiaal. Van “Animal” naar “Dissident” en van “Even Flow” naar hun laatste grote hit “Just Breathe”. Tijdens dit nummer blijft het even stil in Nijmegen en velen kunnen hun kippenvel moeilijk verbergen.

Naast “Just Breathe” zijn er nog meer nummers van hun laatste plaat ‘Backspacer” die plaats hebben gekregen op de setlist. De band varieert er zo op los, door oud & nieuw materiaal te combineren en menig fan tevreden te stellen. De fans worden in Nijmegen vandaag flink verwend. Klassiekers “Jeremy”, “Daughter”en “Better Man” worden ook gespeeld, maar als blijkt dat er na de cover “Rocking In The Free World” van Neil Young, de laatste cover van vandaag, er niets meer komt is men toch enigszins teleurgesteld. Er was aangekondigd dat de band een half uur langer mocht spelen dan de geplande 1,5 uur. Hierdoor zagen velen hun hoop op nummers als “Black”, “Alive” en “Yellow Ledbetter” in rook opgaan en ging men gedesillusioneerd naar huis. Desalniettemin was Rockin’Park weer een groots succes en kan men terugkijken op een schitterende, maar vooral erg hete dag!