Rocking to India is een festival wat in 2011 het derde jaar viert. Het is een benefietconcert wat zijn oorsprong heeft in een groepsreis naar India in de zomer van 2009, en waarvan de opbrengst naar Stichting Kindia gaat. Oorspronkelijke bedoeling was een eenmalig festival, maar het succes van de eerste editie smaakte naar meer. Met de huidige editie is het festival voor het eerst gedurende twee dagen, met op de zaterdag een Djline-up en op de zondag een rock-georienteerde programmering, waarbij voor het eerst ook internationale bands uit Belgie en Amerika optreden.

[singlepic id=11356 w=320 h=240 float=left]Het afgezette festivalterrein achter manege Sonniushof in Son kenmerkt zich door kleinschaligheid. Wat overigens niet negatief bedoeld is: de indruk die het wekt is er een van de kleine, relatief onbekende festivals die garant staan voor gezelligheid en een relaxte sfeer. Naast de biertent en cateringkraam is er vertier voor kinderen, en aan de andere kant staan niet minder dan twee podia naast elkaar opgesteld, wat meteen het vrijwel naadloos in elkaar overlopende promgramma verklaart.

Van de organisatie heb ik vernomen dat de zaterdag goed was voor zo’n 600 bezoekers, een schril contrast bij het aantal aanwezigen op de zondag, als Time wil tell af mag trappen. Volgens de aankondiging een band voor de emo’s, screamo’s en metalo’s, met raakvlakken met bands als Destine en Bullet for my Valentine. Ondanks de nogal rustige aanvang van het festival blijkt het publiek toch grotendeels uit bekenden te bestaan, en met het energieke optreden wordt de toon toch al snel gezet.

[singlepic id=11375 w=320 h=240 float=right]The Jacks hebben de eer om als eerste band op het hoofdpodium te staan. Mijn eerste ontmoeting met deze band was begin 2007, en van het optreden staat me bij dat ik een band met muzikale potentie hoorde, maar wat ik zag was een schuchter 5-tal. In de loop der jaren heb ik ze met regelmaat opnieuw gezien, en de ingetogenheid van de band zien verdwijnen: de optredens werden rauwer en dynamischer, de shows steeds beter. Helaas heeft de band ook met wat wisselingen in de bezetting te maken gehad, en momenteel zijn alleen zangeres Marcia en gitariste Estelle de enige overgeblevenen van toen. Maar versterkt met Daniëlle op drums en Joost op bas wordt er door deze viermansformatie weer een stevige rockshow weggegeven waarin afwisselend eigen werk maar ook covers de setlist passeren.

[singlepic id=11384 w=320 h=240 float=left]Het zonnetje breekt intussen steeds meer door de wolken, en langzaam aan komen er steeds meer bezoekers richting het festival, waarbij de diversiteit groot is: van heel jong tot oud. Harvest Moon is de volgende band om ons te gaan entertainen. Het is voor deze heren een thuiswedstrijd, want de band komt uit Son en Breugel. De heren hebben er duidelijk zin in, getuige de commentaren tussendoor. Qua muziek kun je met dit optreden veel kanten op: terwijl menigeen zich verzamelde voor het podium, ben ik na wat foto’s gemaakt te hebben lekker erbij gaan zitten en heb deze aangename mix van pop en rock lekker over me heen laten komen.

[singlepic id=11401 w=320 h=240 float=right]Jarenlang het gezicht geweest van The Spades, is Denvis al een tijd de frontman van Denvis & The Real Deal. Ik heb deze muzikale duizendpoot al diverse gezien, en kan alleen maar respect voor zijn veelzijdigheid hebben. Of het nou speed metal of zoals nu een stukje geschiedenisles in Amerikaanse muziek is, het klinkt gewoon zoasl het hoort te klinken. Gewoon goed. Genieten. Punt!

Een intermezzo in de programmering is er in de vorm van C’mon Feet: een stukje breakdance. I.p.v. beats uit een oversized ghettoblaster wordt de muzikale begeleiding verzorgd door een mini live band op drums en gitaar. Zo’n 10 minuten lang zijn de acrobatische toeren van deze heren te zien alvorens het muzikale programma weer verder gaat.

[singlepic id=11412 w=320 h=240 float=left]De beste punkrock band van België is een van de omschrijvingen die ik na een beetje googlen op Gino’s Eyeball heb kunnen vinden, dus ik heb zin in het optreden van dit drietal, benieuwd of ze deze reputatie waar gaan maken. Hell yeah, reeds na enkele minuten verbleken bands als Blink 182 bij het optreden van deze knotsgekke heren. Ik weet nog steeds niet of ze zichzelf nou hardstikke serieus of absoluut niet serieus nemen, ze staan op het podium als de anti-popster. Met name de gitarist en de bassist zou je eerder verwachten op een lan-party naast een stapel lege colablikjes en pizzadozen aan te treffen. Met hun Belgisch accent volgen de grappen en grollen elkaar in rap tempo op tussen de nummers, eigen werk wisselt totaal omgebouwde nummers af (ooit al eens Gimme Hope Joanna gehoord in een punkrockversie en begeleid door een anti-apartheidspolonaise?), en een oproep tot het vormen van een circle pit wordt gretig gehoor aan gegeven. Het is eigenlijk al snel duidelijk: dit feestje gaat niet meer overtroffen worden vandaag!

[singlepic id=11432 w=320 h=240 float=right]Ook The Dirty Denims zijn geen onbekenden voor mij: in de laatste jaren heb ik ze al verschillende keren live gezien. Catchy, dirty and cheap. Hoog meeschreeuw gehalte, niet bang om vies te worden én vooral niet moeilijk doen. Zoals ze het in Eindhoven Rockcity zeggen: ‘Gewoon speulen!’ is de omschrijving die op hun website te vinden is. En het is waar: het genre is niet uniek, de muziek is niet grensverleggend, maar het is gewoon een band waar je heel goed naar kunt kijken en luisteren. Of het nou in een klein kroegje of op Zwarte Cross / Bospop of nu op Rocking to India is: op het podium voelen ze zich thuis als de setlist met toch allemaal catchy in het gehoor liggende nummers op het publiek losgelaten wordt. Wanna be famous klinkt het dan ook nog steeds in m’n hoofd als Mirjam, Lionne, Jeroen en Thomas het podium al lang verlaten hebben.

[singlepic id=11441 w=320 h=240 float=center]

Met Mr. Love & the Stallions, Birth of Joy, The 101’s en The .357 String Band nog in het vooruitzicht is helaas het moment aangebroken dat ik het terrein toch ga verlaten. Of het aan Bospop heeft gelegen, wat ook dit weekend gehouden wordt weet ik niet, maar ondanks dat het allesbehalve leeg op het terrein was te noemen was ’t ook niet echt vol. Dit is enigzins toch een beetje jammer, want de line-up mocht er zeker wezen, en vooral de kleinschaligheid van ’t festival stelt gezelligheid voorop, en niet de massaalheid van andere festivals. Ik kan voor mezelf i.i.g. terugkijken op een geslaagde zondag.

[nggallery id=932]

[nggallery id=933]

[nggallery id=934]

[nggallery id=935]

[nggallery id=936]

[nggallery id=937]

[nggallery id=938]

[nggallery id=939]