[singlepic id=14289 w=320 h=240 float=left]Een blik op de aankondiging op de W2-site voor vanavond leert dat Straf polderpolka maakt: “feestelijke, liederlijke en energieke Nederlandstalige-elektro-akoestische-postpunk-fanfare-ska-folk-‘n-roll-met-een-zwart-randje”. Tja, zo’n uitgebreide omschrijving dekt de lading natuurlijk vrij gemakkelijk, maar feit is wel dat als dit zevental absoluut niet gaat vervelen naarmate ze langer op het podium staan: hoewel uiterst strak en professioneel is ook duidelijk dat ze er plezier in hebben, en dit slaat direct over op het publiek. De sfeer zit goed in de ongeveer half gevulde W2, en hun Brabantse wereldmuziek ligt erg lekker in het gehoor, klinkt heel toegankelijk maar allesbehalve eentonig of simpel. Ik moet bekennen dat ik nog nooit van ze gehoord had, maar deze confrontatie komt allesbehalve onaangenaam op me over.

[singlepic id=14302 w=320 h=240 float=right]Hoewel er duidelijk overeenkomsten met de support act zijn, is het belangrijkste kenmerk van de Russische Balkan Ska band Russkaja dat het toch allemaal een tandje sneller is. Er volgt een teasende intro bij aanvang, en als dit internationale gezelschap uiteindelijk volledig vertegenwoordigd is op het podium, is het ook meteen “gas erop”. Dat geldt niet alleen voor de band: ook het publiek komt (eindelijk!) naar voren toe en komt gedurende bijna 2 uur dat de band speelt lekker aan haar trekken. Waarbij het hoogtepunt toch wel wordt gevormd door “psycho traktor” en het publiek uitgedaagd wordt om gedurende het hele nummer een grote ronddraaiende polonaise te vormen. De interactie van zanger Georgij met het publiek is continu aanwezig, het is een genot om te zien hoe hij het publiek bespeelt en steeds enthousiaster weet te krijgen. Niet dat het zonder deze kreten tot participatie saai zou worden: het is gewoon heerlijk om naar de band te kijken: schijnbaar moeiteloos staan ze te spelen, waarbij vooral violiste Antonia-Alexa in het oog springt: als een stuiterbal met ADHD is ze overal op het podium te vinden. Tja, vanzelfsprekend kom je dan niet van het podium af na nog enkele nummers als toegift, en het applaus vanuit de zaal is dan ook welverdiend. En ik kan weer twee nieuwe bands aan mijn portfolio toevoegen die me live erg verrast hebben.

[nggallery id=1186]

[nggallery id=1187]