Sabaton is een band die ik eigenlijk nog niet zo heel lang ken: ik schat hooguit een jaartje. Via via ben ik per toeval bij een videoclip van hun terecht gekomen op youtube. Een beetje verder zoeken leverde meer nummers op waarvan opviel dat de gemeenschappelijke deler toch wel het feit is dat de nummers direct allemaal lekker in het gehoor liggen. Een van de comments van een clip verwees naar de band Powerwolf als zijnde toch wel ongeveer het zelfde genre, hoewel de inspiratie voor hun nummers duidelijk uit een andere hoek komt. Onder de streep zijn van beide bands momenteel de meeste albums in mijn bezit, en ze maken eigenlijk zo goed als altijd wel deel uit van de muziekcollectie welke ik op mijn mp3-speler bij me heb. De aankondiging in de nieuwsbrief van de Effenaar dat Sabaton juist hier de enige Nederlandse clubshow van de Power of Metal Tour zou doen, en daarbij voorafgegaan zou worden door o.a. Powerwolf vond ik natuurlijk absoluut niet vervelend om te lezen…

[singlepic id=12646 w=320 h=240 float=left]Met een aanvang van 18:30 uur op een zondag, waarbij de deuren een half uurtje eerder open zouden gaan, is mijn verwachting dat het nog niet zo heel druk zou zijn ten tijde van de eerste band. Vrij groot is dan ook mijn verbazing als ik al achteraan in een flinke rij aan kan sluiten. Tevens verneem ik dat vandaag ook het laatste kaartje verkocht is. Opgelucht constateer ik dat er een barrier is voor de fotografen: zo is een beetje bewegingsvrijheid gedurende de eerste drie nummers van iedere band gegarandeerd zonder dat je de betalende bezoekers in de weg loopt.

“Seriously Serious Heavy Metal Dudes Fighting the World for the Great Good of Rock!” is de slogan waarmee Skull Fist zich profileert: een uit Canada afkomstig viertal wat meteen na opkomst bezit neemt van het podium als een stel jonge honden. Ze gaan er meteen vol gas tegenaan met hun old-school power metal, waarbij de nummers doen denken aan een mix van Helloween, Judas Priest, Iron Maiden en ga zo nog maar even door. Als je de heren ziet, denk je dat ze rechstreeks uit de jaren 80 zijn overgebeamd: (te) strakke jeans, (te) kleine hemdjes en uiteraard het bijbehorende kapsel: deze heren brengen “hair metal” ten top. Ondanks hun enthousiasme laat het toch een beetje een dubbel gevoel achter: enerzijds het positieve door hun gedrevenheid, anderzijds komen de nummers een beetje iel over: er mist een beetje body om echt impact te hebben. Maar goed, de reacties van het publiek zijn wat minder kritisch: de inmiddels goed volgestroomde grote zaal consumeert het gretig.

[singlepic id=12660 w=320 h=240 float=right]Totaal anders is de opkomst van Powerwolf: op diverse plekken naast en achter het podium verlichten lampen backdrops die de impressie wekken dat we een kerkdienst bijwonen. Bijkomend bombastisch is de statige opkomst van de heren: als een processie nemen ze hun plekken in. Als laatste komt zanger Attila op, en met wierook wordt het publiek ingezegend. Bombastisch brengen ze hun muziek: waar deze op de albums al vrij zwaar aangezet is, overtreffen ze zichzelf met het grootste gemak. Nummers worden heel vanzelfsprekend gebracht alsof het totaal geen moeite kost, en enkele hoogtepunten vormen toch wel de droge pogingen van de zanger om een woordje Nederlands tot het publiek te richten. Heel veel verder dan “ik ben geil” en “verrekte frikadellen” komt hij niet, maar hij krijgt er binnen no-time de zaal mee op z’n kop. Daarnaast zijn het de nummers van het kaliber “Saturday Satan” en “Prayer in the Dark” waarmee het feest compleet wordt, en zeker niet te vergeten de afsluiter “Lupus Dei”, die aanvangt als een kerkdienst, om te eindigen als een grandioze uitsmijter van een zeer indrukwekkend optreden. Conclusie: dit smaakt naar meer!

[singlepic id=12673 w=320 h=240 float=left]Eerlijk is eerlijk: Powerwolf heeft zo’n indruk op me achter gelaten dat ik me afvraag of dit nog wel te toppen is, dus een zware taak aan het Duitse Grave Digger om me te overtuigen. En om maar meteen met de deur in huis te vallen: bij mij lukt dit maar ten dele. Het is niet dat ze een slechte act neerzetten, integendeel. Het is de eerste keer dat ik (van) ze hoor, en ze zetten een strakke show neer. Een show die druipt van de testosteron, want het is wel een uur lang machogedrag op het podium. Maar goed, daar is niks mis mee, je staat tenslotte op het podium om een act neer te zetten. Maar het is na een tijdje een beetje veel van het zelfde: de variatie in muziek maar ook showelement, waar de vorige act zo in uitblonk, die ontbreekt nu een beetje. En ja, als bands na elkaar spelen, ga je onbewust toch een vergelijk trekken. Wellicht dat mijn mening anders was geweest als deze band de tweede act van vanavond geweest zou zijn.

Uiteindelijk is het de beurt aan de band waar iedereen voor is gekomen: Sabaton. Veel van de bezoekers hebben thuis al duidelijk nagedacht over welk shirtje aan te trekken: het logo van Sabaton is overduidelijk vertegenwoordigd op het textiel. Een drukte aan de (zeer uitgebreide!) merchandise stand zorgt alleen maar voor nog meer “Sabaton” in de zaal. De aanvangstijd voor het optreden is om 21:45 uur, maar reeds 5 minuten eerder wordt de spanning opgevoerd door de intro van de band. Deze is zo clichématig en fout dat het juist daarom leuk is, want de hele zaal zing “The Final Countdown” van “Europe” luidkeels mee…

[singlepic id=12701 w=320 h=240 float=right]Een voor een worden Joakim, Rickard, Oskar, Pär, Daniel & Daniel met luid gejuich door de zaal onthaald alvorens ze er tegenaan gaan met Ghost Division. Na een paar nummers richt Joakim het woord tot het publiek met de boodschap dat ze krijgen waar ze voor gekomen zijn: muziek. Veel muziek. En weinig gepraat. Gelukkig, aangezien hij er ook goed in kan zijn om (te) veel te praten tussen de nummers. In vijf kwartier passeert een selectie van de nummers van de 6 albums welke ze in hun inmiddels 10-jarig bestaan uitgebracht hebben, waarbij ze een keuze gemaakt hebben uit voor de hand liggende nummers, maar ook een aantal verassingen. Bij de voor de hand liggende nummers mogen “White Death”, “Final Solution”, “40:1” en “Cliffs of Gallipoli” natuurlijk  niet ontbreken. Voor mijn gevoel hadden o.a. “Wolfpack”, “Rise of Evil”, “Wehrmacht” en “Panzerkampf” er ook op mogen staan, maar goed, dan was de lengte van de setlist niet meer realistisch geweest. Godzijdank vergeten ze niet voor een waardige afsluiter: het een-na-laatste nummer is “Primo Victoria”, waarmee de Effenaar gedurende 3 minuten veranderd in een stuiterende massa van 1200 bezoekers. Met “Metal Ripper” is dan toch echt het einde bereikt, de outro wordt gespeeld en de bezoekers hebben de keuze uit nog een laatste bezoekje aan de bar, de merchandise of de uitgang.

[singlepic id=12670 w=320 h=240 float=center]

Heb ik hiervoor nog gezegd dat ik benieuwd was of de act van Powerwolf nog te toppen is, het antwoord is me nu duidelijk: absoluut ja! Interactie met het publiek, de bevestiging van een uitmuntende live-reputatie, en een evenwichtige setlist bestaande uit nummers met overeenkomsten maar ook met veel variatie bevestigen dat Sabaton de onbetwiste headliner van vanavond is, al is de afstand naar de nummer twee niet zo heel groot…

Setlist Sabaton: Intro – Ghost Division – In the name of God – White Death – Screaming Eagles – Final Solution – Swedish Pagans – 40:1 – Cliffs of Gallipoli – Into the Fire – Purple Heart – Coat of Arms – Primo Victoria – Metal Ripper – Outro

[nggallery id=1043]

[nggallery id=1044]

[nggallery id=1045]

[nggallery id=1046]