Het regent buiten en de zaal loopt dan ook snel vol. Des te beter voor de Hongaarse band Wisdom, die vanavond het podium opent. De band speelt power metal en volgt elke regel in het boekje tot in de puntjes. De zanger lijkt op een jaren ‘80 Bruce Dickinson en dit wordt al snel duidelijk wanneer de zanger schreeuwt ‘Scream for me, Amsterdam… SCREAM FOR ME, AMSTERDAM!!’, al snel gevolgd door een cover van Iron Maiden genaamd Wasted Years. Dit is een band die je aan je oma laat horen als ze vraagt wat power metal is, zo standaard zijn de nummers die de zaal instromen. Het publiek ergert zich hier niet aan en vuisten gaan de lucht in en hoofden gaan op en neer. Een van de gitaren valt regelmatig weg, wat de dubbele melodieën af en toe niet goed laat uitkomen, maar het enthousiasme van het publiek is er niet minder om. Na een halfuurtje is het alweer afgelopen en het publiek is klaar en opgewarmd voor de bands die erna komen.

Het is nu de beurt aan Eluveitie. De band staat vrijwel het hele optreden stevig op één plaats en ieder bandlid doet wat hij/zij moet doen. Het publiek gaat alsnog wild en pits ontstaan door de hele zaal. De epische intro en het nummer Helvetios bewijzen dat Eluveitie ondanks hun donkerdere stijl dan de andere twee bands vanavond toch nog een feestje kunnen bouwen. De band gebruikt de lichten om atmosfeer te scheppen die perfect past bij de folk-doordrenkte death metal die gespeeld wordt. Allerlei instrumenten komen langs, waaronder een mandoline en een draailier gespeeld door Anna Murphy. Haar schone zang zorgt voor wat licht in de donkere chaos van zanger Chrigel’s grunts en geeft je een gevoel dat je door de tijd reist en tevoorschijn komt op een slagveld ergens in Engeland. De nieuwe gitarist Rafael Salzmann wordt voorgesteld en het publiek wordt aangespoord om hem te laten zien wat een metalpubliek kan aanrichten. Er wordt gehoorzaamd en iedereen gaat uit zijn dak. Er wordt gesprongen, gepit, en vuisten gaan de lucht in. Na afloop van dit magische panfluit-uurtje is het dan eindelijk tijd voor de reden waarom 99% van het publiek aanwezig is: Sabaton.

Een groot wit licht knalt aan en het nummer The Final Countdown wordt in zijn geheel afgespeeld en het publiek maakt er een meezingfeestje van. Na deze geniale intro komt de band aanstormen en gooien er meteen vaart in met Ghost Division. De zanger ontploft en springt overal naartoe, met behulp van de speciale ramps aan weerskanten van het podium. Hoewel de band zingt over oorlog en dood wordt het al snel duidelijk dat Sabaton een feestje kan geven. Als er blinde mensen naar je concerten komen weet je het zeker: Sabaton is een keigoeie fuif! De zanger geniet duidelijk van deze avond en laat dit zien met een brede glimlach. Hij springt heen en weer en geeft zijn bandleden nipple-twists en trappen op de kont terwijl de muziek doorraast als een stoomtrein. Kruidnoten en een Kinder Bueno worden het podium opgegooid, die al snel weggelegd worden voor later. Al gauw is het alweer tijd voor het laatste nummer, toegewijd aan de zaal, genaamd Metal Cruë. De hele zaal slaat aan het springen en maakt er nog een groot feestje van terwijl de band met glimlachende smoelen het feest tot een spetterend eind brengt. Sabaton heeft sinds kort 3 oude leden ingewisseld voor 3 nieuwe leden. Dit was vanavond amper te zien en de band was een geoliede oorlogsmachine des doods. Met een feestje aan boord.