Satyricon is al bijna 30 jaar één van de bands uit de beruchte Noorse black metal scene die enorm creatief is en zich niet laat vastketenen aan de ‘true norwegian metal sound’. Integendeel. Invloeden van opera en klassieke muziek hebben hun sporen achtergelaten in het brein van Satyr en Frost. Op hun negende album Deep Calleth Upon Deep (met artwork van de Noorse kunstenaar Edvard Munch bekend van De Schreeuw), bewijzen ze dat hun inventiviteit nog steeds even scherp is.

Het is altijd interessant wanneer een band als Satyricon een nieuw album uitbrengt. Wat voor ingenieus slimmigheidje hebben ze nu weer in hun muziek gepropt. Los van de altijd aanwezige toendra-strot van Satyr en zijn vernuftige gitaarriffs, en drummer Frost met zijn dubbele basdrum partijen, is het nu klassieke muziek die zijn intrede doet. Geen zware orgels als Dimmu Borgir, maar heel subtiel wat operazang, een viool, een mellotron. Net hard genoeg in de mix om kippenvel op je arm te krijgen. Jazz saxofonist en sinds kort opera zanger Håkon Kornstad roept met zijn stem een goddelijke sfeer op in titelnummer Deep Calleth Upon Deep wat ook het beste nummer is van de plaat. Op Dissonant (één van de nummers, die qua stijl alle kanten op gaat) is The Mars Volta het eerste wat te binnen schiet als hij zijn saxofoon bespeelt. Na het titelnummer is Black Wings And Withering Gloom een pracht van een zwarte parel. Niet omdat het zo op Nemesis Divina had kunnen staan, maar omdat het een samenkomst is van al hun platen.

Conclusie: Nog steeds flikt Satyricon het een verfrissend black metal album te maken. De invloeden uit hun verleden hebben ze kritisch bekeken en waar ze niets meer voor voelden hebben ze weggesneden, opnieuw onderzocht, uit elkaar gehaald en weer in elkaar gezet tot iets nieuws. Ze maken metal, of nog sterker gezegd, muziek. Of nog sterker gezegd, kunst. En kunst is jezelf constant uitdagen. Satyr en Frost begrijpen dat maar al te goed. Deep Calleth Upon Deep is het bewijs.

Op een schaal van 1 tot 10:

8,5