Bij Seether denk je aan grunge en bij grunge denk je houthakkershemden. Gezien het feit dat het hoogtepunt van deze stroming ergens in de begin jaren negentig van de vorige eeuw lag denk je misschien ook wel aan iets oudere jongens en meisjes. Vandaar dat ik mij behoorlijk verbaas, als ik een uur voor het opengaan van de deuren, mijn fiets voor de Effenaar stal: voor de deur zitten al hele groepen supporters. Geen oude, rokerige mannetjes in houthakkersblousjes, nee gewoon jong grut met een gemiddelde leeftijd die je bij Kensington verwacht. Weer een vooroordeel de weg gevaagd.

Die groep voor de deur groeit uiteindelijk uit tot een rij die tot halverwege de Dommel straat reikt en ik begin me op het naast gelegen terras serieus af te vragen of ik iets gemist heb toen ik wat vooronderzoek naar het voorprogramma deed: zijn die gasten van LTNT zo populair? Het gevolg is wel dat het al gezellig vol is al ik de grote zaal van de Effenaar binnen wandel. Vol, maar niet overvol en zo zal het de hele avond blijven. Zoals te doen gebruikelijk bij deze zaal, start de band nagenoeg precies op het aangegeven tijdstip. LTNT, dat voor Lieutenant staat, is een Britse metal grunge band. In het halve uurtje dat ze op het podium mogen knallen doen ze dat ook. Het optreden is zeker niet slecht al komt wat de set wat beginnerig over. De pauzes tussen de nummers zijn net iets te lang, de nummers lijken net iets te veel op elkaar en de interactie met het publiek is net iets te magertjes.  Dat zelfde publiek drinkt ondertussen een biertje, luistert wat, kletst wat en lijkt er niet ernstig om te geven.

Men is immers voor Seether gekomen en als die band na de ombouw het podium betreedt en “gasoline” inzet, gaat het ook in overdrachtelijke zin het gas erop.  De Zuid-Afrikanen spelen een goed opgebouwde set  van 14 nummers in anderhalf uur. In het middenstuk neemt men een beetje gas terug met het wel bekende “Broken” en “Fine Again”. Na een drumsolo, die overigens niet bepaald bijzonder is, gaat het weer voluit verder. De band sluit de set uiteindelijk af met “Fake it” eigenlijk meteen gevolgd door de toegift: Gitaren wisselen en hop, daar gaan ze weer met een extra lange versie van “Remedy”. Het publiek gaat nu echt los, we zien bijvoorbeeld een Zuid-Afrikaanse vlag voorbij vliegen die na niet al te lange tijd door de waarschijnlijke eigenaar gevolgd wordt. Surfen doen ze graag daar, op het zuidelijk halfrond, zullen we maar denken.

Her en der dreigt zelfs een moshpitje te ontstaan, gekkenhuis. Als de laatste klanken wegsterven en zanger Shaun Morgan zich zelf weer uit de pit heeft gehesen  is het feestje echt voorbij, al wil dat er niet bij iedereen in.  Het ’nog een liedje’ sterft pas echt weg als iemand op het podium de versterker die de irritante nagalm produceert uitzet en de lampen in de zaal aandoet.

Als ik op het terras waar ik de avond ook begon het gebeuren nog eens overdenk, kom ik tot de conclusie dat ik een goed concert heb gezien. LTNT zal niet lang blijven hangen, maar Seether maakte dat ruimschoots goed door een prima show neer te zetten. Wederom een wel besteed avondje voor Rockportaal.nl, op naar de volgende.