22 mei jl. stond de als Sanne Putseys geboren Selah Sue in de grote zaal van de Effenaar, waar ik haar voor het eerst live heb gezien in een uitverkochte grote zaal. Dat was zo rond het tijdstip dat haar carriere in een enorme stroomversnelling zat, en er is bijna geen toonaangevend festival afgelopen zomer geweest waar ze niet in de line-up zat. Goed, het festivalseizoen is al lang en breed ten einde, dus nu is het tijd voor de clubshows. Vanavond zie ik haar weer in de Dommelsch Zaal van de 013. Haar immense populariteit blijkt uit het feit dat er al geruime tijd “uitvekocht” in de agenda staat…

[singlepic id=13798 w=320 h=240 float=left]Rond 19:30 betreed ik een half uurtje voor aanvang van de support act de Dommelsch zaal, die tot mijn verassing nog behoorlijk leeg blijkt. Hoewel wat meer gevuld als Nely & Nora het podium opkomen, is er van “uitverkocht” toch niet veel te merken. Schijnbaar komen de meeste bezoekers toch bewust voor de headliner. Hoewel bewust: van een aantal collega’s heb ik ook mogen vernemen dat de toegangswegen naar de 013 behoorlijk vol stonden, en tijdig arriveren niet tot de mogelijkheden behoorde.

Wat de oorzaak ook mag zijn: punctueel betreden de dames Nely & Nora het podium, waar ze gewapend met allebei alleen een akoestische gitaar het publiek het eerste half uur mogen vermaken. Het is een support act die mij opvalt door onopvallendheid: de twee dames zorgen voor een stukje rustige muziek, waar iedere uitschieter naar extremen in ontbreekt, maar die uitblinkt in vanzelfsprekendheid. Heerlijk zuiver, afwisselend alleen gezongen of juist in samenzang zorgt dit tweetal voor een heerlijk subtiele en verassende aanloop naar het hoofdprogramma.

[singlepic id=13804 w=320 h=240 float=right]Als om 21:15 Selah Sue het podium oploopt, volg eerst een enthousiast onthaal door de inmiddels wel volledig vol gelopen zaal: meer dan 2000 paar ogen zijn gericht op deze innemende blonde 22-jarige dame die eerst helemaal alleen op het podium staat. Subtiel staat ze in in de spotlights, om af te trappen met “Daydreamer” en vervolgens het eveneens intens mooie “Mommy” te spelen. Hierna is het tijd voor de band om zich er mee te gaan bemoeien middels het dynamische “Just because I do”, en komt het optreden goed op gang. Helaas blijkt echter ook al snel dat er wat moeite is met deze hoeveelheid laag in de zaal: hoewel niks er op duidt dat het PA-systeem tot over de grenzen belast wordt, komt met name het laag niet over in de kwaliteit wat ik hier normaal gewend ben en ook vanavond verwacht. Gevolg: de strakheid, waarmee de band speelt gaat verloren in een bij vlagen wollig geluid.

Het enorme contrast in de nummers zet zich gedurende de hele setlist voort, waarbij de band letterlijk in het rookgordijn op de achtergrond haar werk blijft doen, en Selah Sue naast het geluid ook het gezicht van de avond is. Vocaal gezien laat ze weer eens horen hoe veelzijdig ze is, en op een enkel uitschietertje na weet ze weer een imponerende show neer te zetten. De nummers die voorbij komen laten zich op voorhand al raden. Maar goed, met een op dit moment nog bescheiden discografie kun je ook niet anders verwachten. Desalniettemin komen nummers als o.a. “Crazy Sufferin’ Style” en “Piece of Mind” live toch ook weer zo veel dynamischer over dan vanaf het schijfje zodat het optreden eigenlijk weer gewoon te snel voorbij is. Uiteraard komt ze nog eenmaal terug, om de bezoekers met een lekker stukje dubstep toch echt naar huis te sturen. Dat ze geen korte hype is, is intussel duidelijk! En intussen hoop ik dat een nieuw album van haar niet al te lang op zich laat wachten…

[nggallery id=1140]

[nggallery id=1141]