Zondagavond negen september te Amsterdam. Evenzoveel graden Celsius als mensen aanwezig. Voeg daar een uiterst sensuele –en met vlagen verlegen- Joss Stone op de top van haar kunnen aan toe, en u zult begrijpen dat de prachtig intieme setting in poptempel Paradiso zorgde voor een bezweet en bevredigend soul-bad.

Enigszins onwennig begint de 25 jaar jonge soul zangeres met een tweetal nummers van haar laatste plaat – de directe opvolger van haar debuut, genaamd The Soul Session Volume 2. Reden tot onzekerheid is echter allerminst op zijn plaats.  Het swingende (For God’s Sake) Give More Power to the People betreft een heerlijk binnenkomer, waar Joss Stone stante pede iedere vlaag van scepticisme de tot de nok toe gevulde zaal uitblaast met haar immens krachtige vocalen. Direct valt op hoe goed de twee achtergrond zangeressen aansluiten op het stemgeluid van Joss Stone. Dit zal overigens niet het laatste moment zijn waarop een van de leden van de begeleidingsband excelleert.

Via While You’re Out Looking For Sugar (eveneens afkomstig van haar laatste wapenfeit), komen we terecht bij een van de weinige eigen nummers welke de setlist van de avond rijk is. Mevrouw is voornemens om het aanwezige publiek deze avond te trakteren op een heuse soul session, en steekt dat gegeven geen enkel moment onder stoelen of banken. Dit blijkt eens te meer als You Had Me na enkele minuten wordt afgebroken en zijn vervolg vind in Super Duper Love. Een vreemde keuze, aangezien You Had Me toch een van weinige nummers uit eigen stal is die het commercieel goed heeft gedaan.

De Chi-Lites zijn deze avond goed vertegenwoordigd als Joss vervolgens aanvangt met Stoned Out of My Mind. De ietwat stug ogende bassist laat zijn technisch kunnen gelden met het heerlijke bas loopje wat de intro van dit nummer rijk is. Joss laat gedurende dit nummer de fluwelen zijde van haar stem spreken. Iets wat voortreffelijk doorloopt gedurende het volgende nummer – Womack and Womack’s cover genaamd Teardrops.

Naarmate het concert vordert groeit Joss Stone meer en meer naar het publiek toe. Het is verfrissend om te zien hoe het haar lukt om gedurende een nummer het publiek compleet in haar grip te houden, en  na afloop los te laten en direct een intieme, ontspannen en persoonlijke sfeer te creëren. Nummer na nummer. Professioneel gedurende, open in de intermezzo’s. “I can’t see shit, I must be getting old”, resulteert in een sarcastisch verontwaardigd publiek (40 plus betrof de gemiddelde leeftijd), waar de reactie “You’ll leave your clothes on?” van een bezoeker op Joss’ vraag “Fancy getting all emotional?” aanzet tot een luid lachende zaal.

Hoewel – het op Fell in Love with a Girl van The White Stripes geënte nummer – Fell in Love with a Boy op plaat erg ingetogen wordt gebracht wordt daar live geen genoegen mee genomen. De meegereisde gitarist ontsteekt vol overgave in een vurige solo welke Joss Stone letterlijk naar de rechterzijde van het podium drijft. Halverwege het nummer wordt door het publiek gretig ingehaakt op het liefdevol gebrachte “Ahahahahahaaa, ahahahahahaaa”. “Ahh you guys are so sweet. Except I’m not looking for sweet.”, waarna het einde, zo mogelijk, nog overtuigender wordt gebracht. Geknield en volledig achterover leunend scheurt de laatste uithaal, in combinatie met de beestachtig weghakkende drummer, al het voorgaande aan stukken. De zaal staat letterlijk op haar kop.

De overige nummers kenmerken zich door een meesterlijk stuk van de man achter de Hammond, het bij de hand nemen van een klein meisje wat al enige tijd lieflijk op het podium zat te luisteren en een minuten durende slappe lach waardoor ze na luttele pogingen de laatste zin “So just leave me, alone” maar laat voor wat het is. Het deert niet meer. Joss Stone heeft, samen met haar geweldige live band, in anderhalf uur tijd alles gegeven waar iedere aanwezige ziel op had mogen hopen. Sensueel schuift ze op haar blote voeten richting backstage, ondertussen een uitverkocht Paradiso in extase achterlatend.

Yes Sir Boss Showcase
Speciaal voor Yes Sir Boss (het voorprogramma tijdens het Europese gedeelte van de tour) is er na afloop van het concert een showcase/afterparty georganiseerd. Yes Sir Boss is, na Joss Stone zelf, de eerste act getekend op het onlangs door Joss opgerichte label Stone’d Records, en de insteek is om deze jonge lieden op deze manier extra onder de aandacht te krijgen. Dit lukt gedeeltelijk, met een uitstekende opzet en leuke zaal (People’s Place), maar helaas loopt het geen storm. Slechts een handjevol mensen is getuigen van de heerlijke dansbare combinatie van stijlen welke het zestal ons vanavond voorschotelt.

Met slechts één EP op zak (Desperation State) weet het gezelschap met speels gemak een mengelmoes van een groot scala aan genres ten gehore te brengen. Ska, funk, reaggea, indie, het komt allemaal aan bod en verveelt geen moment. Meer dan de moeite waard om eens op te zoeken!