[singlepic id=7253 w=320 h=240 float=left]Enkele dagen geleden heb ik de uit Canada afkomstige Serena Pryne in het voorprogramma van Walter Trout in de Effenaar te Eindhoven mee mogen maken. Ik was aangenaam verrast door haar optreden: een lekker hese stem met een enorm volume, ondersteund door een strak spelende band en dat alles verpakt in een show waarin ze continu het contact met het publiek opzoekt. Gevolg was een support act waarbij het opviel dat opvallend veel mensen hier oor voor hadden, ik maak regelmatig mee dat support acts door het publiek puur als noodzakelijk tijdverdrijf geaccepteerd worden… Deze blonde dame met haar muziek die regelmatig aan Ilse deLange deed denken wist echter met gemak het publiek voor zich te winnen. De aankondiging dat ze enkele dagen later bij The Rambler, 200 meter verderop weer op het podium zou staan zorgde ervoor dat ik uitkeek naar de komende woensdag…

Het is niet erg druk in The Rambler als ik rond het tijdstip van aanvang aankom: enkele tientallen bezoekers hebben de moeite genomen om te komen, een schril contrast in vergelijking met de Effenaar, waar de zaal bijna vol was. Op het podium staan slechts 2 microfoonstandaards, een teken dat er een ‘unplugged’ set te verwachten is. Serena is tussen de bezoekers van The Rambler te ontwaren, niet te beroerd om een praatje te maken met de aanwezigen.

[singlepic id=7257 w=320 h=240 float=right]Met een uitloop van een half uurtje betreedt ze samen met haar gitarist Nick Lesyk het podium, waar ze er meteen tegenaan gaat met het nummer Get Back, een welbekende cover. Gedurende een uur lang volgen er nog verschillende covers, waaronder Son of a preacherman en Still haven’t found what I’m looking for, afgewisseld met eigen nummers van haar CD. Regelmatig stelt ze de vraag “Are you having fun” aan de aanwezigen, alsof ze een beetje onzeker is of de niet erg volle kroeg het wel naar haar zin heeft. Ze wacht echter het antwoord niet af, en gooit meteen met 200% energie een volgend nummer er in. Na een uurtje volgt de mededeling om vooral niet weg te gaan, het tweetal neemt even pauze en gaat over korte tijd weer verder.

In een tweede, ook bijna een uur durende set volgen naast eigen nummers weer een paar klassieker, waaronder Bobby McGee en Free Falling. Het lijkt of ze zich in de pauze wat extra moed ingedronken heeft middels wat glazen Jack Daniels, want ze komt steeds losser op het podium. Opvallend is dat, waar ik in de Effenaar regelmatig onbewust aan Ilse deLange moest denken, ik vanavond met regelmaat aan Melissa Etheridge  moet denken: door de kleinere bezetting klinken de zelfde nummers ineens totaal anders, en in tegenstelling tot wat je zou verwachten bij zulk een minimale bezetting klinkt alles niet intiemer maar juist rauwer.

2 totaal verschillende optredens. Het eerste in het keurslijf van voorprogramma geperst: een setlist die er op geselecteerd is om in een half uurtje tijd zo veel mogelijk impact bij het publiek te maken. Het tweede als hoofdact: bijna 2 uur lang staat ze in de schijnwerpers, en weet ze het publiek geen moment te vervelen.

Na afloop zijn Serena en Nick onder de bezoekers te vinden en wordt er een CD’tje gesigneerd of een praatje gemaakt onder het genot van, hoe kan het ook anders, een glas Jack Daniels. Over niet al te lange tijd is ze weer terug in Nederland. Ik kijk er al naar uit om weer een optreden van haar mee te mogen maken!

[nggallery id=591]