23 februari is de dag dat 013 in Tilburg de eer heeft om de enige show van Sisters of Mercy te mogen programmeren. Ontstaan in de jaren 80, mogen nummers als “Temple of Love” en “This Corrosion” intussen toch wel als klassiekers in het New Wave genre gerekend worden. 2011 is het jaar dat de band 30 jaar bestaat, en deze exclusieve show mag dan ook op veel belangstelling rekenen.

[singlepic id=8641 w=320 h=240 float=left]Staat dit exclusief dan ook meteen synoniem voor waanzinnig goed? Ja en nee, als ik er achteraf op terugkijk, doe ik dat met gemengde gevoelens. Dit begint al bij aankomst aan de kassa met verontschuldigend personeel van 013: het management van de band heeft een half uurtje eerder spontaan besloten dat fotograferen niet toegestaan is, en ik krijg te horen dat fotopassen niet verstrekt worden maar dat ik mijn apparatuur in bewaring mag geven. “Over het paard getild” is dan een gezegde wat onwillekeurig in me opkomt, maar ik laat het niet mijn avond verpesten, en ga ondanks dit tegenvallertje toch onbevooroordeeld de zaal binnen. Een mooie gelegenheid om eens de camera van mijn GSM bij een concert uit te proberen zullen we maar zeggen…

Ik betreedt een zaal die boven verwachting leeg is, ondanks het feit dat de band volgens de programmering toch over een kwartiertje moet beginnen. Nou schijnt de klok bij muzikanten wel eens wat langzamer te lopen, want met een vertraging van een half uur sterft de muziek weg, wordt het licht in de zaal gedimd en wordt er een enorm rookgordijn opgebouwd waardoor de hele stage aan het oog onttrokken wordt. Bijkomend voordeel van het latere beginnen: er is meer tijd geweest om de zaal vol te laten lopen, en ondanks het feit dat het balkon afgesloten blijft, is de zaal zelf wel lekker gevuld.

Links en rechts verschijnen 2 wat donkere plekken in de rook, die na een tijdje de gitaristen blijken te zijn. Een derde plekje in het midden groeit uit tot zanger Andrew Eldritch. Zijn bijdrage is echter minimaal, gedurende het eerste nummer is er zo goed als geen zang te horen. Resultaat: de meeste aandacht gaat uit naar de 2 schermen links en rechts van het podium, waar schijnbaar willekeurige fragmenten op te zien zijn, en waarvan me de bijdrage aan de show tot op heden absoluut onduidelijk is.

Na een aantal nummers trekt de rook gelukkig wat weg, en komt de stem van Andrew ook een stuk beter in balans met de rest van de band over. Hoewel “band”: de grootste basis voor de muziek wordt gelegd door “Docter Avalanche”, de drumcomputer van de band. De twee gitaristen die de zanger flankeren zijn sinds 2006 actief bij de Sisters, dus pas 13 jaar na het uitbrengen van hun laatste album “Under the Gun”. Maar goed, computer of niet, originele bezetting of niet, het gaat om de show die nu gegeven wordt…

[singlepic id=8640 w=320 h=240 float=right]Na een aantal voor mij volledig onbekende nummers wordt er in de setlist gelukkig ook naar vroeger teruggegrepen en worden o.a. This Corrosion, More, Dominion / Mother Russia gespeeld. De kwaliteit van de zang wordt steeds beter, maar het donkere, zoals duidelijk op de albums terug te horen is, is niet echt aanwezig. De uithalen worden aangevuld met een enorme hoeveelheid aan echo, maar kunnen niet verhullen dat Andrew de nummers maar met moeite kan vertolken. Dat dit voor de meesten geen enkel probleem is, blijkt toch wel uit de reacties uit de zaal: de nummers worden gretig geslikt en er heerst een bij de muziek passende stemming, gegenereerd door een publiek wat zich toch grotendeels “dark” uitgedost heeft.

Tja, met een uurtje muziek maken kom je er tegenwoordig niet meer, en een toegift van niet minder dan 5 nummers is dan ook geen probleem om het publiek volledig tevreden te stellen.

Achteraf verneem ik dat er sprake is geweest om het concert te cancellen vanwege de gezondheidstoestand van de zanger, maar dat er toch besloten is om het concert gewoon doorgang te laten vinden. Voor dit feit kan ik natuurlijk alleen maar respect opbrengen. Maar begrip op kunnen brengen wil niet zeggen dat met dit gegeven de slechte zang dan ineens goede zang is: het is en blijft jammer dat Andrew niet zijn volledig potentiaal ten gehore heeft kunnen brengen. Het is de eerste keer dat ik de band live hoor, dus (helaas) ook de eerste indruk die bij mij zal blijven hangen.

Dus daarom achteraf gemengde gevoelens: voor sfeer: bezoek de Sisters of Mercy live, voor muziek: zet lekker thuis een CD’tje op. Maar wellicht verander ik van mening na een toekomstig optreden…