Sjako - foto Rob BeckerEen middagconcert in het op dat moment zonovergoten dorp Bergen (NH), weer eens wat anders. Als ik om 16.00 uur aankom zijn de heren net hun spullen naar binnen aan het brengen. Om 17.00 is de aanvang, dat wordt iets later want publiek geniet vooral nog van de zon en hun biertje op het terras. Als Sjako! begint is het cafe toch behoorlijk gevuld. Ze openen met enkele nummers die nog niet zijn opgenomen, en die het publiek dus niet meteen iets zullen zeggen. Ik heb deze nummers echter wel eens eerder gehoord bij de Guitar Matrix String Extravaganza in MuzyQ in Amsterdam.

Sjako! is een band met een lange voorgeschiedenis. Ontstaan in Haarlem in 1981 hebben ze in het begin van hun bestaan wel wat airplay gehad op de radio met door King Crimson en Frank Zappa geïnspireerde nummers. Hun bekendste hit is getiteld Hurt. Vele bezettingswisselingen later (met als uitzondering vaste waarden componist/gitarist/zanger Wouter Planteijdt en bassist Thijs Vermeulen) worden ze een trio met drummer Richard Heijerman. In 2004 doet gitarist René van Barneveld een keertje mee aan een gelegenheids-cd opname. Een cd-singletje voor een reclamecampagne van een hotel, Motel Blues van Loudon Wainwright III. Hij speelt zich meteen onmisbaar bij de band Sjako! De reeds gemaakte opnamen voor de cd Lucky Spots konden in de prullenbak, want het klikt zo dat Van Barneveld op de nieuwe plaat móest meespelen. In 2008 verschijnt die plaat. Inmiddels zijn we wel alweer wat jaren verder, nieuw materiaal is er, maar de leden van Sjako! hebben drukke agenda’s en spelen veel in andere projecten. De plaat gaat er komen maar wanneer? Hoewel Sjako! een grote reputatie heeft op het gebied van uitzinnig freakende gitaarrock spelen ze ook gemakkelijk andere genres als blues, funk, jazz, jazzrock, en muziek die neigt naar Americana. Veelzijdigheid is een kenmerk van deze band, terwijl het bandgeluid wel altijd die onmiskenbare Sjako! signatuur en energie heeft.

Het deel vóór de pauze is wat rustiger en het is te merken dat er ook oudgedienden aanwezig zijn, want er wordt door een zich naar voren dringende vrouwelijke fan luidkeels om rock gevraagd voor haar en haar vrienden. Planteijdt is er de man niet naar om daar meteen gehoor aan te geven. Hij voegt haar toe dat ze “dan maar hun geld moeten terugvragen”.  Zowel cynisch als grappig (het is gratis toegankelijk). Feit is wel dat de band na de pauze pas goed op stoom komt. Met nummers als Blues for Kimo, Fishbowl en Mindbug komt er wat meer pit in de set met als hoogtepunt Rib McTora (anagram voor Marc Ribot) en High Boulder. Planteijdt is een begenadigd zanger die veel kan uitdrukken met zijn stem, maar die de grootste verhalen vertelt met zijn gitaar. Altijd weer word ik verrast en meegesleept door zijn originele en frisse gitaarsolo’s. Als luisteraar wordt je meegenomen op reis zonder te weten waar het eindpunt is en deze avontuurlijkheid en schijnbaar achteloze virtuositeit onderscheidt hem van vele andere gitaristen. Die muzikaliteit is waar de band het van moet hebben, niet van hun grote showmanship of uiterlijk vertoon, maar hun samenspel. De even bescheiden als ondoorgrondelijke René van Barneveld is eveneens een grootmeester op gitaar (en slidegitaar), Thijs Vermeulen is de stabiele factor en drummer Heijerman is zowel groovy als melodisch als strak. Bijzonder is ook dat de band niet opgesteld staat als rockband – zanger vooraan en de rest er achter, maar als jazz combo. Ze staan in een halve cirkel en zo kan iedereen elkaar goed zien en op elkaar reageren. De fans die eerder al om rock vragen worden toch nog bediend, want aan het eind wordt de mooie cover Motel Blues gespeeld, en de oude hits I Won’t Quit Now en Hurt als grote uitsmijter. Het publiek in het cafe juicht, is geraakt, ontroerd en zingt luidkeels mee. De avond is goed begonnen.