Slash is bezig aan zijn tweede jeugd. Zijn album R&FN’R is niet alleen een commercieel succes maar ook een artisitiek hoogtepunt in zijn carriëre. Bovendien is zijn leefstijl aanzienlijk gezonder dan voorheen waardoor hij beter speelt dan ooit tevoren, zoals zou blijken in een uitverkocht Paradiso.

Om klokslag half tien gaan de zaallichten uit en vanaf dat moment staat Paradiso volledig op zijn kop. De sfeer is werkelijk niet te beschrijven. Nog voordat er ook maar een noot is gespeeld is het publiek al in extase. En niet zonder reden want wat Slash, zanger Myles Kennedy, Bassist Todd Kerns, gitarist Bobby Schneck en drummer Brent Fitz ons voorschotelen is werkelijk overdonderend. Buiten het feit dat de songs uitmuntend gespeeld worden is vooral het geluid van grote klasse. Snoeihard maar loepzuiver waardoor je de nummers niet alleen hoort maar vooral ook voelt.

Het optreden wordt (net als het album) geopend met Ghost. Direct is duidelijk dat niet alleen Slash in grootse vorm is maar ook Alter Bridge zanger Kennedy en dat het volkomen terecht is dat Slash voor hem heeft gekozen als zanger voor de tour. Kennedy zingt namelijk moeiteloos alle nummers die qua stijl nogal uiteenlopen. Zo klinkt hij in Ghost exact als Ian Astbury (The Cult) die het nummer op het album heeft ingezongen, zingt hij de Guns ’n Roses nummers zoals Axl Rose ze ooit zong en klinkt hij in het fantastische By the sword als twee druppels water op Wolfmother zanger Andrew Stockdale. Het lijkt hem allemaal geen enkele moeite te kosten.

Maar hoe goed Kennedy ook is, alles draait toch voornamelijk om Slash die enorme indruk maakt met zijn gitaarspel. Iedere noot is raak en alle solo’s en riffs worden zeer smaakvol gespeeld. En alsof dat nog niet genoeg is, zijn gitaarsound is werkelijk verbluffend mooi. En dat hij ook op slidegitaar grote indruk maakt is te horen tijdens Sucker train blues.  Het muzikale hoogtepunt is echter een instrumentaal intermezzo dat begint met de tune van de Godfather waarna Slash op gitaar alle registers opentrekt.

Van R&FN’R komen naast Ghost en By the sword ook Nothing to say en uiteraard de Myles Kennedy songs Back from Cali en Starlight aan bod. Nummers die op het album al indrukwekkend klinken maar door het fenomenale geluid in Paradiso nog overtuigender overkomen. Natuurlijk zijn het de Guns “n Roses nummers die op de meeste bijval kunnen rekenen vanuit de zaal maar ook de nieuwe songs worden enthousiast ontvangen. Het gejuich na afloop van ieder nummer is met recht oorverdovend. Dit tot groot genoegen van Slash en Kennedy die allebei laten weten dat Paradiso “one of the best venues in the world” is.

Zoals gezegd, de Guns ’n Roses nummers zijn voor de meeste aanwezigen het hoogtepunt. Nummers als Night train, Civil war en Sweet child o mine worden massaal meegezongen door het uitzinnige publiek. Toch zijn er ook de nodige Alter Bridge fans in de zaal die tot hun grote vreugde worden getrakteerd op een geweldige versie van het Alter Bridge nummer Rise today. In de eerste toegift krijgen we naast het al genoemde By the sword ook een enerverende uitvoering van de Led Zeppelin klassieker Communication breakdown te verduren waarin Kennedy laat horen waarom hij op de nominatie stond om Robert Plant te vervangen bij een eventuele “Led Zeppelin” reünie.

Het absolute hoogtepunt bewaren de heren echter tot het eind. Als Slash terugkomt voor de tweede (en laatste) toegift en de intro van Paradise city (omgedoopt tot Paradiso city) inzet, gaat het dak er bijna letterlijk af! De orkaan van gejuich en de haast vulkanische uitbarsting van het publiek op dat moment is iets wat me nog lang zal bijblijven. Het was me het avondje wel.

Foto’s: Roadrunner