Bij een soloalbum van Slash denk je vooraf aan een portie ongecompliceerde hardrock zoals we dat in bands als Guns ’n Roses, Slash’s Snakepit en Velvet Revolver al jaren van hem gewend zijn. Niets blijkt echter minder waar. Met R&FN’R (Rock & Fuckin’ Roll) blijkt hij heel wat meer in zijn mars te hebben.

Op dit album hoor je Slash zoals je hem eigenlijk nog nooit gehoord hebt. Niet alleen zijn de songs stuk voor stuk geweldig, muzikaal is het totaal iets anders en niet te vergelijken met bovengenoemde bands. Daardoor laat Slash ook op gitaar een heel andere kant van zichzelf horen in de vorm van prachtig uitgewerkte solo’s en subtiel spel. Maar laat er verder geen misverstand over bestaan, zoals de titel al doet vermoeden wordt er stevig gerockt op dit album.

Het mag weliswaar een soloalbum zijn, Slash heeft heeft R&FN’R niet alleen gemaakt. Integendeel, de lijst van namen die aan dit album hebben meegewerkt is in op zijn zachts gezegd indrukwekkend. Wat te denken van o.a. Ian Astbury (The Cult), Ozzy Osbourne, Fergie (Black Eyed Peas), Chris Cornell (Soundgarden, Audioslave), Andrew Stockdale (Wolfmother), Adam Levine (Maroon 5), Lemmy (Motörhead), Dave Grohl (Foo Fighters), Kid Rock, Myles Kennedy (Alter Bridge), en Iggy Pop. Ondanks al deze verschillende namen en stemmen klinkt dit album toch als een geheel en dat mag met recht een prestatie genoemd worden.

Een andere opmerkelijke prestatie is dat alle songs op het lijf geschreven zijn voor degene die het nummer zingt. Waarschijnlijk had Slash bij het schrijven van de songs al in zijn hoofd welke stem er het beste bij zou passen want de combinaties zijn subliem. Zo had de geweldige opener Ghost (gezongen door Astbury) op ieder willekeurig album van The Cult kunnen staan. Niet alleen door Astbury’s stem maar ook door het heerlijk stuwende gitaarwerk van Slash. Ook Crucify the dead (Ozzy), Doctor Alibi (Lemmy), I hold on (Kid Rock) en het heerlijk rockende We’re all gonna die (Iggy Pop) zijn meer dan geslaagd. Zelfs het instrumentale Watch this Dave (met Dave Grohl op drums en Duff McKagan op bas) past prima tussen alle andere songs. Fergie’s bijdrage (Beautiful dangerous) mag ook zeker niet onvermeld blijven. De zangeres van Black Eyed Peas mag in eerste instantie een vreemde eend in de bijt lijken te zijn tussen al deze zwaargewichten maar ze blijkt gewoon een rockchick te zijn met een geweldige stem. Beautiful dangerous behoort zeker tot de hoogtepunten van dit album.

Toch zijn het de “echte” zangers die de show stelen met Chris Cornell in het heerlijke catchy Promise, Adam Levine in het wonderschone Gotten, Rocco De Luca in het adembenemend mooie Saint is a sinner too en vooral Andrew Stockdale in het meesterlijke By the sword en Myles Kennedy in het fenomenale Starlight. Stockdale stijgt in By the sword bijna boven zichzelf uit. Hij legt zijn hele ziel en zaligheid in het nummer en zorgt daarmee voor de nodige kippevel. Datzelfde geldt voor Myles Kennedy in Starlight. Kennedy is misschien wel de beste rockzanger van dit moment. Slash denkt er blijkbaar net zo over want Kennedy zal de zanger zijn in de band waarmee Slash gaat toeren om dit album te promoten.

De conclusie is dat R&FN’R een briljant album is geworden met Slash zelf in de hoofdrol. Want ondanks (of misschien wel dankzij) alle gastbijdragen is hij de ster, speelt hij beter dan ooit en volledig in dienst van de songs! Geen egotripperij maar zeer smaakvol gitaarspel. Een topalbum!