Zodra we de snikhete Dommelsch Zaal betreden van het mooie 013 is Dave Hause net begonnen met zijn eerste noten. Klinkt prima, is mijn eerste indruk. Leuk is dat ondanks de hitte veel mensen de moeite hebben genomen om beide voorprogramma’s te aanschouwen. De airco draait op volle toeren maar de warmte overwint het met gemak. Dave is zanger en gitarist (geweest) van een aantal bands. Momenteel speelt hij in de band The Loved Ones en is hij actief als solo-artiest. Dave staat alleen op het podium en wisselt nu en dan zijn akoestische gitaar  in voor een elektrische en andersom. Het is even wennen maar wat Dave produceert in zijn eentje is intiem en oprecht. alsof het nog niet heet genoeg is in de zaal, weet de muzikant de boel goed op te warmen.

De Zweedse punkrockformatie Royal Republic is als volgende aan de beurt. De heren komen op met een triomfantelijk intro om daarna het geweld te laten losbarsten. De band is nog niet lang bezig en kunnen tot grote vreugde van het publiek aankondigen dat er een nieuw album uitkomt. Uiteraard worden daar wat nummers van gespeeld waaronder de nieuwe single ‘Addictive’. De muziek van de heren blinkt niet uit in originaliteit maar energiek is het zeer zeker. In een flink tempo worden de songs gespeeld en het publiek, en dan met name een groepje die-hard fans vooraan, smult van iedere noot. De band (frontman Adam Grahn in het bijzonder) zoekt veel interactie met het publiek wat ervoor zorgt dat het een levendige show wordt. De zaal is goed gevuld als de mannen bedanken en het podium opgeruimd wordt voor de punkrockveteranen.

De hitte nadert een hoogtepunt maar weinig mensen kan het nog deren aangezien nu hetgeen gaat komen waar iedereen op gewacht heeft. Mike Ness en kompanen. Er is sinds de show van vorig jaar geen nieuw materiaal uitgebracht dus dat betekent dat het een feest der herkenning wordt met veel oude nummers. Een stiekeme blik op de setlist geeft ons al wat we hoopten. Beginnend met I Was Wrong leidt Social Distortion ons langs ruim anderhalf uur punkrock. Terug in de tijd met tijdloze klassiekers als Bad Luck, Telling Them, Cold Feelings en de torenhoge favoriet Story Of My Life maar ook het heden (Bakersfield, Machine Gun Blues, Sweet & Lowdown) komt aan bod. Alhoewel er aan de kwaliteit van de muziek niet te tornen valt, valt het wel op dat de energie er nou niet bepaald vanaf spat. Wordt mijnheer Ness iets ouder of lag het vandaag (en dat zou niet verwonderlijk zijn) aan de hitte? Ook de geluidsman krijgt veelvuldig (lees: bij vrijwel elk nummer) een vingertje te zien. Hoger. En dan weer lager. Hoger, lager.

Feit blijft dat de heren doen waar ze goed in zijn. Ness houdt zijn praatjes tussendoor en de overige bandleden laten geen steek vallen. De muziek staat zoals vanouds als een huis. Maar ditmaal geen vuur, geen klik. Gewoon muziek. Goede muziek, welteverstaan. De setlist heeft ook weinig verrassingen voor ons in petto. Een leuke afwisseling is de cover ‘Let the jukebox play’ maar ook dat laat geen diepe indruk achter. Een Johnny Cash-cover is altijd een schot in de roos, dat weet Mike als geen ander. Ditmaal worden we getrakteerd op Folsom Prison Blues en jawel, Ring Of Fire, tevens de afsluiter van de avond. Voorspelbaar? Ja, soms. Maar ook hier geeft de beste man ons wat we willen.

Mike Ness en zijn mannen doen waar ze voor gekomen zijn. Niets meer, niets minder. Er is hier en daar een klein minpuntje. Maar daar ga ik het niet over hebben. Ik doe het niet. De mannen hebben hun best gedaan en ons een mooie portie muziek gegeven. En dat is tenslotte waar we voor gekomen zijn, toch?

[nggallery id=1540]

[nggallery id=1541]

[nggallery id=1542]