Het is altijd een groot risico om een lange tijd niets uit te brengen. Er wordt dan lang naar het nieuwe album uitgekeken. Echter bij Social Distortion werd de luisteraar tot op heden nooit teleurgesteld. Social Distortion staat immers altijd garant voor punk rock ‘n’ roll van de bovenste plank. Ikzelf was er vrij zeker van dat dit nieuwe album, Hard Times & Nursery Rhymes ook hoge ogen zal gaan gooien. Zo zeker was ik, dat ik het album reeds besteld heb zonder ook maar één noot gehoord te hebben. Ondanks het feit dat de lat erg hoog lag na het geweldige album ‘Sex. love & Rock ‘n’ Roll’ kan het haast niet missen dat ook dit nieuwe album een knaller zal gaan worden.

Het zevende album van de heren uit Orange County is echter op zijn zachtst gezegd even wennen. Leadzanger Mike Ness heeft voor het eerst de productie voor eigen rekening genomen. En dat is te merken. Ness heeft lijkt het wel een vrijbrief gekregen om het album helemaal naar eigen wens te maken. Begrijp me niet verkeerd, slecht is het zeker niet. Het is alleen, ja, wat rustiger. De muziek is wat meer ingetogen. De stem van Ness daarentegen juist rauwer. Het eerste pluspunt hebben we daarmee al te pakken. Het album opent erg sterk met ‘Road Zombie’, een instrumentaal nummer waarin teruggegrepen wordt naar de stijl die de band groot heeft gebracht, authentieke no nonsense punkrock.

Het is duidelijk dat het viertal een nieuwe weg is ingeslagen. Naast een aantal rustige nummers zijn er echter ook sterke punksongs te vinden op het album zoals Machine Gun Blues, de eerste track die te downloaden was. Mike toont met dit album aan een veelzijdig artiest te zijn door zijn punkroots te mengen met andere stijlen muziek. Het album doet me hierdoor een beetje denken aan zijn solowerk waarin hij blues en country zijn nummers laat beinvloeden. Het mag dan aan de rustige kant zijn, altijd hoor je de punksound er door heen. Een rauwe stem en snerpende gitaren. En uiteraard krachtige teksten die er niet om liegen. Ook zit er zoals we van Mike gewend zijn een cover bij van een countryheld. Ditmaal geen Cash, maar Hank Williams’ nummer ‘Alone and Forsaken’ wordt uitstekend vertolkd.

Na de cd meerdere malen te hebben beluisterd begin ik er toch aan te wennen. Het is Social Distortion zoals we kennen maar dan allemaal wat toegankelijker. Rustiger. Zou het te maken hebben met het feit dat Ness ook een jaartje ouder wordt? Wie zal het zeggen. Wat me ook opvalt is dat hier weinig tot geen uitschieters te vinden zijn. Op dit album hoef je geen klassiekers als ‘Don’t Drag Me Down’, ‘When The Angels Sing’ en ‘Mommy’s Little Monster’ te verwachten. Het album bevat hiervoor te weinig potentie.

Al met al een prima plaat na een lange pauze maar het bevat wat mij betreft te weinig om tot een memorabel album uit te groeien. Het is overduidelijk dat de band een nieuwe weg is ingeslagen maar dat hoeft niet te betekenen dat het daarmee een slecht pad is. Al hoop ik wel dat ze ooit nog terugkeren op de main route die punkrock heet.