Het is nogal druk in Paradiso als we iets over achten aankomen. De verwachting was nog een deel van Frank Turner te kunnen zien maar helaas blijkt als Social Distortion opkomt dat we dus het gehele voorprogramma gemist hebben. De herkansing is overigens op 15 november. Dan staat hij in de Melkweg. Social Distortion begint stipt om half negen. Op tijd beginnen. Het lijkt wel een trend te gaan worden.

Mike Ness is zo’n beetje de belichaming van de punkmuziek. En ik zeg expres Mike Ness want zijn band Social Distortion is aan dusdanig veel veranderingen onderhevig geweest in de loop der jaren dat van een team weinig sprake is. Echter vanavond ben ik positief verrast. De line-up is nu een aantal jaren ongewijzigd en dat is duidelijk merkbaar. De lichten doven en het instrumentale intro (Road Zombie van het in januari uitgebrachte Hard Times & Nursery Rhymes)  wordt ingezet. Heerlijk. Dit belooft wat. Als daarna direct Bad Luck wordt ingezet weet ik het zeker. Dit wordt een mooie avond.

De band klinkt goed en oogt energiek. Was het optreden in de Melkweg in 2009 nog een nogal ongeinspireerde routineklus, vandaag in Paradiso is dat niet het geval. De zaal krijgt vooral oude klassiekers (o.a. Bad Luck, Sick Boy, Don’t Drag Me Down, Prison Bound, Story Of My Life, Mommy’s Little Monster) voorgeschoteld. Daarnaast ligt de boventoon ook op nieuwe nummers van het album Hard Times & Nursery Rhymes. De zaal krijgt daarnaast ook een ingetogen (compleet met akoestische gitaar) Reach For The Sky voorgeschoteld. De mannen zijn op dreef en Mike zit op zijn praatstoel. Ook de cover Six More Miles van Hank Williams doet het erg goed bij het publiek. Het publiek smult. Social Distortion geeft wat de zaal wil. Een explosie van punkrock met hier en daar country-invloeden. Ze bewijzen in de anderhalf uur durende zet hun veelzijdigheid door ingetogen nummers te spelen en daarnaast ook helemaal los te gaan bij de classics door middel van onder andere mooie gitaarsolo’s.

In de toegift worden er als klap op de vuurpijl twee donkere (en goed uitziende) zangeressen op het podium gehaald om de band bij te staan bij de nummers California (Hustle & Flow) en Can’t Take It With You. En dan uiteraard als afsluiter Ring Of Fire.