Na het beluisteren van hun eerste album wilde ik graag wat meer van de Noorse hardcore band Social Suicide weten. Gelukkig kreeg ik die kans op het Groezrock festival in Meerhout.

Ik ontmoet het Noorse Social Suicide backstage op het Groezrock festival. Aanwezig zijn vocalist Sondre Haug, bassist Remi Arefjord en drummer Esteban Munoz.

De band geeft aan blij te zijn vroeg op het festival opgtreden te hebben, omdat het wil zeggen dat de rest van de dag een soort vakantie is, waarbij ze kunnen genieten van bands als The Descendents, NOFX, Grave Maker en Madball. Ze kijken terug op een goed ontvangen optreden, waar het ondanks het vroege uur behoorlijk druk was. Erg mooi, omdat Remi aangeeft dat hij wellicht om die tijd nog zou hebben zitten bijkomen van de festival avond daarvoor.

Op basis van mijn vraag over hoe organisch of juist hoe mathematisch de songs geschreven worden laat Sondre weten dat het allemaal begint bij de gitarist (Bjarte Haugland), dan richting drummer gaat om vervolgens voorzien te worden van teksten door hemzelf.  Deze donkere teksten gaan over de maatschappij maar zeker ook over Sondre’s persoonlijke gevoelens, over hoe door het leven te komen. Het begint vaak bij een simpele zin die een paar maanden op zijn bureau kan blijven liggen totdat het weer de basis vormt van de rest van een songtekst. Het feit dat het Engels niet zijn moedertaal is, is geen probleem. De taal leent zich volgens Sondre prima tot het schilderen van beelden door woorden. In ieder geval zijn de songs een prima uitlaatklep voor hem, na een optreden voelt hij zich dan ook weer even helemaal leeg van agressie.

Hoewel, in tegenstelling tot wat we hier denken, black metal in Noorwegen niet zo heel groot is heeft de band toch wel wat moeite moeten doen om hun hardcore daar aan de man te brengen. Ze zijn trots op het feit dat hun eerste album zou goed ontvangen werd door de muziekpers. Er zit nog steeds geen negatieve recensie tussen.

Een nadeel van het touren is toch wel het moeten missen van geliefden. Zo noemt Sondre zijn vriendin, en Remi zijn moeder. Gevoelige rockers dus!

Op mijn standaard vraag ”Whiskey of bier” antwoord Remi ”whiskey” en gaan Sondre en Esteban voor cola. Hoewel ze geen straight edgers zijn, ze zijn dol op vlees, houden ze er niet meer zo van. Ze hebben er zeker geen problemen mee als iemand wel drinkt. Remi drinkt bijvoorbeeld heel vaak, lachen ze. Ik zie dan ook dat ”Leffe” op zijn hand geschreven staat, op aangeven van een fan die hij via internet kent. Ik voeg voor hem het woord ”Bruin” toe, in mijn ogen de beste versie van Leffe en inderdaad verkrijgbaar op het festival.

Ze hebben ook nog wat aanraders voor ons: Blood Command (Esteban draagt ook een T-shirt van ze), DYST, en  Jeroan Drive. Ga die namen dus maar eens gauw opzoeken, want deze Noorse jongens laten met hun eerste album horen dat ze weten wat kwaliteit is.