Met een line-up van achtereenvolgens Triosphere, Labyrinth en headliner Sonata Arctica komen de liefhebbers van power metal vanavond volop aan hun trekken. Getuige de rij voor de deuren van de Effenaar voor aanvang hebben een flink aantal liefhebbers van dit genre de moeite genomen om op deze maandagavond naar de poptempel van Eindhoven te komen.

[singlepic id=9470 w=320 h=240 float=left]Met veel enthousiasme komen stipt op tijd de leden van het Noorse Triosphere op. Deze band is de enige van vanavond waar een dame deel van uitmaakt: zangeres en bassiste Ida Haukland is een dynamische verschijning die veelvuldig het contact zoekt met het publiek. Ook de rest van de band blijft hierbij niet achter, en het resultaat is een band die middels een energieke show er alles aan doet om het publiek bij hun feestje te betrekken. Klein keerpuntje van de medaille: ik weet niet of juist dit enthousiasme er de oorzaak van is, maar er zijn momenten in de nummers dat de leden niet helemaal strak met elkaar samenspelen, en het geheel af en toe wat rommelig overkomt.

Dat het ook anders kan, bewijst Labyrinth: de ‘rommelige momentjes’ zijn tijdens deze show absoluut afwezig, de setlist wordt strak achter elkaar afgewerkt en de nummers staan als een huis. De stem van Roberto Tiranti doet met regelmaat denken aan die van Geoff Tate, hoewel de muziek verre van vergelijkbaar is met Queensryche. Wat na een tijdje op begint te vallen: de band voert de show voornamelijk voor zichzelf op, juist de interactie die bij Triosphere zo opzwepend aanwezig was, ontbreekt hier volledig: de show op het podium lijkt af en toe wel op een toneelvoorstelling met vooraf ingestudeerde momentjes van poseren, zonder enige spontaniteit.

[singlepic id=9498 w=320 h=240 float=right]Als de muziek vervolgens voor de derde maal gedimd wordt, is het podium in een spookachtige blauwe setting verandert voor Sonata Arctica: de drummer mag op een behoorlijke verhoging achter zijn kit plaatsnemen, en aan weerszijden zijn forse panelen neergezet die (zo blijkt achteraf) deel uit gaan maken van de lichtshow. Na een kort stukje intromuziek verschijnt er een reusachtige countdown op deze panelen, waarop het publiek enthousiast mee begint af te tellen. Bij 0 aangekomen wordt het geduld nog enige tijd op de proef gesteld en de spanning opgebouwd, met als gevolg een uitzinnige zaal als Tony, Tommy, Marko, Henrik & Elias opkomen. De komende 5 kwartier zijn er een waarin blijkt dat een loeistrakke live sound en het continu bespelen van het publiek wel degelijk heel goed samen kunnen gaan: Tony is als een stuiterbal met ADHD, vliegt van links naar rechts op het podium, continu de interactie met de zaal op aan het zoeken, met als gevolg een als één geheel reagerende zaal.

Na 75 minuten is toch echt het laatste nummer van de toegift aangebroken, en wordt het concert op de typische Sonata Arctica manier afgesloten: nog eenmaal met z’n allen met de handjes in de lucht, en nemen de bandleden een voor een afscheid. Een bijna uitverkochte Effenaar heeft vanavond een stevig feestje mee mogen maken!

[nggallery id=766]

[nggallery id=767]

[nggallery id=768]