Zwervend tussen het geluid van The Smiths, The Mission, Joy Divison en The Cure vindt je het hedendaagse Soror Dolorosa. Het rock ontmoet wave geluid doet denken aan The Mission, terwijl het bas/ gitaargeluid vaak herinneringen oproept aan The Cure. Niet dat Soror Dolorosa al zover is om dezelfde kwaliteit te leveren, maar acceptabel en fris klinkt het allemaal wel. Zelfs de gedateerd aandoende productie past prima bij de plaat. De jaren tachtig zijn immers terug. Opener ‘Crystal Lane’ hangt erg op een Cure basloopje, terwijl ‘Autumn Wounds’ net als de oude The Mission venijnig uit de hoek komt met het gitaarwerk. ‘Damaged Dreamer’ bewijst andermaal dat Soror Dolorosa niet alleen spiekt bij de bekende namen, maar zeker de moeite neemt om mooi opgebouwde nummers te produceren. De ballad ‘Low End’ is een ander pareltje op “Blind Scenes”. Het Franse Soror Dolorosa levert met dit debuut een fijn in het gehoor liggende wave plaat waarop geen grote uitschieters naar boven of naar beneden zijn te vinden. Zeker voor fans van het genre een aanrader, voor de nieuwe adepten die warm draaien voor Interpol, Editors en anderen is dit een leuke kennismaking met de oorsprong van hun geluid. Soror Dolorosa klinkt (inclusief de zanger) meer jaren tachtig dan de laatst genoemde bands, maar daar is in dit geval niks mis mee.