We komen bij de Effenaar om de hoek en verwachten een flinke rij te zien staan. Niets is minder waar, er staat meer security personeel buiten dan dat er betalende gasten zijn. Het is dan ook een dinsdag avond en het is pas half 7.

Vanavond treed Soulfly op. De in 1997 opgerichte band van Max Cavalera, wel bekend van zijn oude creatie Sepultura mag gaan zorgen voor een stevige pot trash metal. Samen met de snelle vingers van gitarist Rizzo, Tony Campos op de bas en sinds kort David Kinkade op drums zorgt deze braziliaans getinte band voor een behoorlijke hoop herrie.

De zaal is nog schaars gevuld als het voorprogramma opkomt. De uit Nijmegen/Boxmeer afkomstige hardcore formatie As Enemies Arise maakt zijn opwachting. De band zet vanaf het eerste moment erg energiek in en leadzanger Gideon probeert met alle macht het publiek wakker te krijgen. Dit lukt maar beperkt, maar aan de band ligt dit absoluut niet. De riffs zijn lekker lomp, bij vlagen melodieus maar wel lekker opzwepend zoals hardcore hoort te zijn. Even staat de band stil bij hun in coma liggende vriend, hieraan wordt ook een nummer opgedragen. Het publiek wil echter niet erg hard mee en na hun set erdoorheen gejaagd te hebben verlaten zij met stille trom het podium.

Na het ombouwen van het podium mogen Max en zijn companions los. Het is duidelijk dat het publiek vanavond maar voor een ding is gekomen: Soulfly. Meteen bij het eerste nummer World Scum barst een bescheiden pit los en wordt er lekker mee geschreeuwd. Dit gaat in het zelfde tempo door met onder andere Blood, Fire, War, Hate en nummers als Get Back in the Front, Prophecy en Intervention. De pit is bij vlagen wel redelijk leeg, mede door de wat lage opkomt van het publiek. De mensen in de pit zijn er overigens niet minder enthousiast door en het komt er zelfs van om iemand (hoe kort dan ook) te laten crowdsurfen.

Na een leuk kort drum intermezzo van alle vier de bandleden gaat de muziek in alle hevigheid door, ook een van mijn favorieten Troops of Doom komt voorbij. Bij het nummer Revengeance wordt Max bijgestaan door zijn zoontje en broer Igor die al stuiterend over het podium het nummer van extra grunts en screams voorzien. Na de klassieker Roots gedaan te hebben verlaten Max en de zijnen het podium. Het kost het publiek wat moeite met juichen, fluiten en schreeuwen maar uiteindelijk komt de band toch terug voor de toegift: Eye for an eye. Dit wordt uit volle borst meegeschreeuwd, maar dan is het toch echt gedaan. Na het leeggooien van de overgebleven flesjes water en het uitdelen van de drum stokjes en plectrums verlaat de band onder applaus het podium.

Een dinsdagavond is dan misschien niet de beste dag om een zaal flink te vullen, maar de sfeer was er niet minder om. Al met al een lekker avondje trash metal met een goed maar ondergewaardeerd voorprogramma. Max, hopelijk tot gauw!