Om productionele redenen is het concert van Steel Panther verplaatst van de Heineken Music Hall naar de 013 in Tilburg. Geen onbekend terrein voor hen, ze stonden immers vorig jaar ook al in een uitverkocht 013. Helemaal uitverkocht is het nu niet, maar als ik tijdens het tweede voorprogramma de Jupiler zaal binnenloop is het op te merken dat de band aan populariteit zeker niet ingeboet heeft. Het is goed druk.

Bij de barrier aangekomen maak ik nog net het einde mee van het tweede voorprogramma; Like a Storm (wegens stemproblemen kon de oorspronkelijk aangekondigde support act Black Veil Brides niet doorgaan). Like a Storm is een Nieuw-Zeelandse band opgericht door de drie broers Chris, Matt en Kent Brooks. De broers hebben een goede interactie met het publiek en nemen de moeite om het podium te verlaten om uitgebreid hun fans, in de vorm van ferme handdrukken, te bedanken. Zeer energieke muziek met veel potentie. Opgericht in Nieuw-Zeeland, grootgebracht in de Verenigde Staten.

Na de support acts wordt het podium snel klaar gemaakt voor de hoofdact; Steel Panther. De glamrockers uit California doen dit jaar wederom Europa aan in het kader van het vierde studio album All You Can Eat. De menigte goed in mij opnemend, zie ik dat de band een behoorlijk trouwe fanschare heeft. Een groot aantal mensen heeft zich verkleed en vereenzelvigd met de stijl van de heren; strakke broeken; make-up en IMG_6393flinke haarbossen. Het is duidelijk; we kunnen ons klaarmaken voor een goede portie glamrock.

Tussen het podium en de barrier mogen de fotografen, waaronder ik, plaatsnemen. Met een stuk of acht personen beveiliging en evenveel fotografen is het passen en meten. En zoals met elk concert van speciale aard is de beveiliging behoorlijk alert. Mensen met mobieltjes met hinderlijk licht worden gemaand deze uit te zetten, een zegen als je het mij vraagt…

Vijf minuten te laat begint het theater door aan de hand van triomfantelijke intromuziek het doek te laten vallen. De behoorlijk opgemaakt kerels beginnen goed aan de set. Aan het uiterlijk van de heren is te zien dat zij werkelijk alle hardrock clichés in acht nemen en een flinke knipoog naar het gehele muziekgenre maken. Na de eerste twee nummers gespeeld te hebben van hun meest recente album en de aandacht van het publiek goed verkregen te hebben, vindt de band het tijd om gelijk het imago hoog te houden. Veel puberale humor met de bijbehorende fuck you’s worden minutenlang afgewisseld. In dit stukje cabaret worden gelijk de bandleden voorgesteld. Het publiek lokt de leadzanger Michael Starr uit door kartonnen bordjes met obscene verzoeken te tonen. De bordjes uit het publiek worden dan ook graag binnen gehengeld, het blijft echter gelukkig bij woorden. Alhoewel de heren oprecht excentriek te noemen zijn, komt het op mij allemaal wat theatraal en geregisseerd over. Soms bij het kinderachtige af.

Na ruim een half uur mag er een aantal dames het podium op. De echte groupies. Alles via de barrier. Ik begrijp nu waarom we als fotografen weg moesten. Vooral een dame met uitzonderlijk grote borsten krijgt de aandacht (en laat ze graag zien aan het publiek), later staat ze er een beetje verloren bij en overdenkt vandaag vast haar zonden. De nummers zijn vooral melodieus en catchy te IMG_6269noemen. Een gemakkelijke sound. De muziek dendert voort en de dames op het podium mogen even blijven hangen en af en toe meezingen. Later passeert mij een helemaal losgeslagen fan…de heren maken kennelijk behoorlijk indruk op het publiek. In de hoek van het podium staat “opeens” een jonge fan (die waarschijnlijk aardig wat nieuwe woorden heeft geleerd vandaag). Hij gaat op foto met de leadzanger en is held van de avond. Hij wordt aangemoedigd om te stagediven. Het resulteert in een hybride vorm van knuffelen en vallen. Ach, als je het niet probeert…

In tegenstelling van wat je mag verwachten wordt er van alle vier de albums nummers gespeeld, niet alleen van het All You Can Eat album. De show gaat verder en komt tot een uitgebreide solo van gitarist Satchel waarna de rest later inspringt. Een “omkleedpauze” blijkt het…de leadzanger heeft nu een zonnebril en hoofdband om…ala Axl Rose. Daar houdt de vergelijking dan ook wel op… Ok de broek ook een beetje… Na een uur start een tweetal akoestische nummers, met kaarslicht. Het lijkt in te kakken maar door het meezingen en meeklappen van het publiek waan je je even bij een huiskamerconcert. Alleen denk ik dat je deze kerels niet in je huiskamer wilt hebben.

Richting het einde lijkt de band zelf ook ietwat moe van de grappen en grollen en perst er nog een aantal nummers achter elkaar uit. Het publiek wordt getrakteerd op twee toegiften inclusief confettikanonnen. Een goed einde aan een naar mijn mening rommelige avond. Jammer is dat het door de vele onderbrekingen bijna nooit echt op gang komt. Maar dee keren dat de band zijn slag vindt, dan klinkt het ook echt goed.

Natuurlijk weten bezoekers van een concert van Steel Panther wat ze kunnen verwachten en gaan ze mogelijk juist voor de combinatie van muziek, cliches en humor. Glamrock blijft een typisch fenomeen en de overdadige parodie die de heren neergezet hebben getuigt dat ook dit genre nog springlevend is. Uiteindelijk moet je het verschil maken onstage en je fans dienen i.p.v. je sales alleen passief via iTunes laten verlopen. En dat is precies wat ze doen, het is een kwestie van vraag en aanbod. En de klok die ik achter de schermen zie die vanaf 97 minuten een countdown start zullen we ze maar vergeven.

Foto’s door Lucky Hendriksen – Rockportaal.nl