Vanavond is de enige clubshow van Beth Hart in de Effenaar te Eindhoven, en de openingsact wordt verzorgd door Stefan Schill en zijn band. Zo’n kleine twee jaar geleden heb ik deze heren ook al eens live mogen aanschouwen als support act van Dana Fuchs, toen nog in de kleine zaal van de Effenaar, terwijl vanavond alles in de grote zaal gaat gebeuren.

Ruim voor aanvang van de optredens ben ik onderweg naar de Effenaar, waar mij de mogelijkheid geboden is om een interview met Stefan te doen. Dat ik niet de enige gegadigde voor een persoonlijk gesprek ben blijkt uit het feit dat ik netjes achteraan in de rij aan mag sluiten en mijn beurt af mag wachten.Maar goed, bakje koffie erbij en het is gezellig toeven in het muzikantencafé backstage, tot ik na een half uurtje aan de beurt ben en richting kleedkamer ga, waar Stefan zich bevindt.

[singlepic id=8827 w=320 h=240 float=left]Toen ik voor het eerst geconfronteerd werd met de band, in mei 2009, had ook ik eerlijkheidshalve nog nooit van de band gehoord, maar werd aangenaam verrast door de catchy sound van de band, welke diverse muziekstijlen met elkaar laat versmelten. Vaak wordt de muziek omschreven als een basis van bluesrock, waarin wat extra elementen zijn toegevoegd. Voor Stefan zelf is het af en toe een vraagteken waarom zijn sound steeds als bluesrock gekenmerkt wordt. Zijn stijl is beïnvloed door een heleboel verschillende invloeden: om te beginnen de platencollectie thuis waar hij vanaf zijn jeugd mee opgegroeid is, en op latere leeftijd eigen favorieten, waarvan Prince de absolute nummer 1 is, maar ook ‘d Angelo, The Police, Kings of Leon enz. hebben allemaal hun stempel op zijn inspiratie gedrukt. Natuurlijk wil hij geen muziekstijl schaamteloos over nemen, maar probeert hij op een eigen wijze een interpretatie te geven aan de muziek waar hij achter staat. Dat er mensen zijn die (helaas) nog steeds een ‘hokjesmentaliteit’ hebben, en minder enthousiast over zijn ‘smeltkroes van stromingen’ zijn omdat ze er niet meteen een eenduidig labeltje aan kunnen hangen, neemt hij op de koop toe: per slot van rekening is het toch de meerderheid die open staat voor vernieuwing en wel waardering uit.

Er wordt momenteel hard gewerkt aan een nieuw album, waarvoor al ruw materiaal beschikbaar is, en volgens planning dit jaar uit zou moeten komen. Qua diversiteit gaat het album weer een stapje verder dan zijn debuut “Don’t say a word”, wat sinds mei 2010 in de schappen ligt. Ook qua teksten is het album een volgende stap in zijn groeiproces: waar bij het debuutalbum nog veel persoonlijke emoties een basis vormden voor de teksten, neemt hij bij het tweede album bewust een stuk afstand van zijn privéleven en is er ruimte voor meer luchtige teksten. Muziek hoeft niet altijd een reflectie van emoties of een bepaalde fase van je leven te zijn, muziek moet ook gewoon lekker kunnen klinken. Een moeilijke diepgaande tekst is geen vereiste voor een kwalitatief hoogstaand stukje muziek, een nummer moet ook over alledaagse dingen kunnen gaan, sterker nog: moet eigenlijk ook nog lekker kunnen klinken zonder dat je aandacht aan de tekst besteedt…

Al dit harde werken heeft hem bepaald geen windeieren gelegd: waren de algemene reacties ten tijde van mijn eerste ontmoeting nog: “Stefan Schill? Nooit van gehoord”, tegenwoordig ziet hij steeds meer herkenning, of op z’n minst: “Die naam ken ik toch ergens van”. Niet onbelangrijk hiervoor zijn diverse optredens bij De Wereld Draait Door, aandacht van Giel Beelen, optredens in Paradiso, de Oosterpoort en Metropool, Huntenpop, Bokpop en Eurosonic, en last but not least een internationale tour waarbij Engeland, Schotland, Frankrijk en Duitsland bezocht zijn. Dit alles heeft er voor gezorgd dat hij momenteel voor een groot gedeelte van zijn inkomsten op zijn muziek kan leunen, en steeds onafhankelijker en professioneler aan het worden is.

Kortom: aan een solide basis voor een full-time carriere als zanger / gitarist is met name het laatste jaar erg hard gewerkt. Dus vanavond mag ik hem nog als support aan het werk zien, ik ben benieuwd wie zijn support in de toekomst mag zijn.

Stefan, bedankt voor dit gesprek, en we zullen elkaar vast nog vaker tegenkomen!

Aangezien het ook de bedoeling is om na het interview het concert als fotograaf bij te wonen, hieronder nog een impressie van zijn optreden. Voor een compleet verslag van de avond verwijs ik door naar het artikel van mijn collega Marielle.

[nggallery id=724]