Zul je altijd zien, heb je net Peter Bjärgö’s album tot album van het jaar uitgeroepen word je op het allerlaatst toch nog even in verlegenheid gebracht. Stellamara presenteert met “The Golden Thread” DE synthese tussen Bulgaarse, Hongaarse, Kroatische en Turkse muziek. 

Het is makkelijk om het Amerikaanse Stellamara te vergelijken met Irfan, Dead Can Dance of Daemonia Nymphe, maar deze band houdt zich meer aan de traditionele wortels. Minder elektronica, maar meer traditionele muziekinstrumenten. Met recht is dit dan ook te bestempelen als wereldmuziek, maar dan met de aparte klasse om de verschillende culturele invloeden te integreren in een eigen geluid. Het levert een verbluffende plaat op en, vreemd genoeg gezien dat ze Amerika komen, een inzicht in de wereld van zuid-oost Europa. De muziek kan dus ook vrolijk klinken, maar kan ook tot inkeer stemmen. Het absolute hoogtepunt is het uiterst gevoelige ‘Prituri Se Planinata’. De stem van Sonja Drakulich begeleidt ons al uiterst prettig door de verschillende nummers, maar wat ze op ‘Prituri Se Planinata’ laat horen is kippenvel waardig. Als luisteraar word je er vanzelf stil (en nederig) van. Zelden heeft een nummer op plaat zo’n verpletterende indruk gemaakt. Er is echter niet de ruimte om nog verder uit te wijden over dit fantastische nummer, want de rest van ‘The Golden Thread’ mag er namelijk ook zijn. In het spoor van 1001 nacht en onder invloed van de weidse toendra is het op nummers als ’Yemin Türküsü’, ‘Odam Kiriç ’ en ’Aman Doktor’ heerlijk wegdromen over romantische en tegelijk melancholische tijden. Muzikaal vakmanschap wordt op deze plaat tot kunst verheven en de uiterste inspanning wordt op het gevarieerde ’Azade’ gedaan. Een nummer die het oosten met de klezmer lijkt te verbinden. “The Golden Thread” is een uiterst plezierige reis naar een wereld die langzaam vergeten lijkt, een plek waar rust en kalmte nog kunnen leiden naar hogere sferen.