Als je een liefhebber van death metal bent moet je er gewoon bij zijn vanavond. Zonder Immolation waren bands zoals Cannibal Corpse en Suffocation er gewoon niet. Dat dit niet wil zeggen dat je ook het voorprogramma niet mag missen blijkt uit het magere aantal bezoekers aan het begin van de avond. Dat het niet erg druk gaat worden blijkt al uit het feit dat de biertjes vanavond in glas in plaats van plastic worden getapt.

Stortregn, redelijk op het laatste moment toegevoegd aan de package is helaas voor een paar man en de spreekwoordelijke halve paardenkop helemaal uit Zwitserland gekomen. Voor het podium is een enorm groot gapend gat tot aan de bar. Respect voor de heren die zich niet laten kennen en gewoon spelen alsof er niets aan de hand is en ook niet tot vervallen in het tot vervelens toe vragen of het publiek wat naar voren kan komen. Muzikaal gezien een mooie verrassing. Stel je een band voor die standaard heavy metal speelt en ineens besluit om death metal te willen spelen en je hebt een indruk van hun sound. Ja, het is zeker death metal maar de riffs rieken vaak verdacht veel naar heavy metal en verrijken de blastbeats en gruntende vocals dermate dat dit een prima opwarmertje is voor het brutere werk.

Monument of Misantrophy weet wat minder te boeien en te verrassen met hun death grind. Het is net wat te weinig origineel en van de hooks moeten ze het ook niet hebben. Het is dan ook vooral hun Death cover Pull the Plug die op het meeste enthousiasme van het publiek mag rekenen. De groene en rode lampen verblinden me regelmatig en zijn een hel voor de fotografen. Gelukkig zijn er toch, zoals jullie kunnen zien een paar mooie plaatjes geschoten.

Op de plaat leek Full of Hell me eigenlijk een redelijk standaard grindcore bandje… Dat had ik niet goed gehoord. Voor hen die standaard grindcore niet underground genoeg is, is dit een mooi orkestje. Voor hen die het experiment wat meer schuwen is het een zware zit. Naast de zware gitaren en blastbeats speelt vocalist Dylan Walker veelvuldig met electronica op het podium wat een obscuur geluid van noise en feedback in de mix gooit. Love it or hate it, een tussenweg is er niet en ik kan de heren dan ook niet anders dan respecteren voor hun compromisloze visie.

Tot aan het laatste moment komt er nog publiek binnen om Immolation te bewonderen. Zoals gezegd is deze band een grote invloed geweest op het hele death metal genre. En hoewel ze uit New York komen kun je horen waar de death metal scene van Florida stiekem de duivelse mosterd heeft gehaald. De technische death metal met complexe ritmes is verrassend lekker om op te headbangen.  De professionele geroutineerde set zit perfect in elkaar en het dikke geluid klinkt nergens als een onduidelijke brij van herrie, een risico bij dit soort bands.

Wellicht is het allemaal zelfs wat te professioneel waardoor er toch iets van spanning of energie lijkt te missen, maar wellicht is dat ook bijn onontkoombaar bij een band die al dertig jaar mee weet te draaien.

Foto’s: Marc Koetse