Sugar Mountain Festival

Bij het binnenkomen in Paradiso staat in de hal de eerste band al te spelen in de hal, het rockabilly trio Leadbeaters. Ze spelen erg energiek en met hun uiterlijk als street buskers weten zij de aandacht van het publiek meteen te pakken.

Dan naar de eerste band in de kleine zaal boven, Ryley Walker. Zijn muziek die als minimalistisch en dromerig wordt aangeduid, is dat zeker niet. Het volle gitaargeluid is mooi, de songs zijn uitgesponnen en melodieus, met spaarzame vocalen. Wel jammer is dat ieder bandlid zittend zijn partijen speelt, waardoor het optreden toch wat statisch overkomt.

Een heel ander beeld geeft de eerste band in de grote zaal: Deslondes uit New Orleans. De vijf mannen staan allemaal naast elkaar en vier van de vijf kunnen ook nog erg goed zingen. Traditionele meerstemmige country die uitnodigt tot een dansje. Eén van de frontmannen probeert het publiek te verleiden tot een ‘two step’ maar dat komt er niet zo van. Ik word hier wel erg vrolijk van en jammerlijk genoeg moet ik iets eerder afscheid nemen van de band, want het programma overlapt elkaar enigszins. Wederom om naar boven te klimmen, voor Andy Shauf in de kleine zaal.

Helaas is Paradiso niet erg genegen om het balkon van de grote zaal open te stellen waardoor er een heen en weer geloop op de trappen ontstaat. Pas bij de vijfde band wordt eindelijk het balkon tot open verklaard. Andy Shauf is een zanger waar veel mensen waarschijnlijk óf heel erg van houden, of helemaal niet. Misschien komt het door de vorige band maar de androgyne Shauf komt op mij redelijk deprimerend en saaiig over. Misschien had ik hem een grotere kans gegeven bij een minder volle zaal, maar nu bereid ik me toch liever voor op het optreden van headliner Frazey Ford.

Deze dame kan er zeker wat van. Americana kunnen we dit niet meer noemen, maar ze heeft prachtige songs die ik zou willen betitelen als softe soul met een Canadese twist. Haar stem is afwisselend omfloerst en dan weer kraakhelder. De blazerssectie zorgt voor een prettige afwisseling in haar liedjes en samen met haar backing zangeres neemt ze het publiek absoluut voor zich in. Mij heeft ze in ieder geval en als ze weer komt, ga ik haar zeker zien.

Boven staat een Nederlandse band klaar, Tim Knol, Djurre de Haan en friends om hun interpretatie van Doug Sahmliedjes ten beste te geven. Zij maken er een heel groot feest van. Doug Sahm, een Texaanse muzikant begon als country artiest maar verwerkte ook roots rock invloeden in zijn  liedjes en Tex-Mex. Sahm overleed in 1999 op zijn 58e maar in Paradiso is zijn muziek springlevend. Er staan verstokte Doug Sahm fans hélemaal uit hun dak te gaan, niet verwonderlijk want deze band met bandleider Tim Knol weet van wanten. Wat een uitstekende muzikanten. Grappig is dat de leeftijden zeer verschillend zijn, de drummer lijkt wel een jaar of zestien en de accordeonist herken ik als Jur Scherpenzeel van Rock en Bluescafé Maloe Melo in Amsterdam en die lijkt me de zestig toch wel gepasseerd. Wat maakt het uit, ze spelen geweldig.

Het enige kleine nadeel is dat ik niet veel energie meer heb om nog lang te kijken naar Con Brio die beneden in de grote zaal de afsluiting verzorgt van deze middag en avond. Een funky soul band, met een zanger die doet denken aan Michael Jackson, inclusief hoed en slicke dansmoves. Ze doen echter wel hun uiterste best om de inmiddels halflege zaal mee te krijgen en dat siert ze. Het was een mooie avond en een ontzettend leuk festival dat Paradiso voor de eerste keer organiseerde. Je leert nieuwe bands kennen en dat geeft aan een festival als dit een fijne meerwaarde.