Dag twee en helaas door ziekte in de familie onze laatste dag. Zaterdag is traditiegetrouw de drukste dag. Niet alleen wat betreft het aantal bands, maar doorgaans ook wat betreft het aantal bezoekers.
 
Dag twee begint voor ons met het illustere Faith & The Muse in Tivoli, Oude Gracht. De band van William Faith en Monica Richards lieten ooit, in een grijs verleden, een prima indruk achter tijdens hun optreden op Eurorock. Wat vandaag opvalt is dat de folk en de darkwave nagenoeg verdwenen zijn, maar dat de punk (al was het maar door het grote aantal hanenkammen op het podium) en het rock gevoel live in ieder geval overheersen. Hoewel ‘Sovereign’ dan weer een lekker pakkende melodie en refrein heeft die meer doet denken aan de dagen van weleer. Het geluid is lekker hard, maar wel zuiver. Monica trekt wat betreft haar stem en bewegingen de aandacht, maar er is voldoende ruimte voor de andere muzikanten om in de spotlight te komen. De violist verdiend zelfs een solospot hoewel ondergetekende die nu niet zo spectaculair vond. Opvallend is de (Japanse) invloed van de percussie bij het overtuigende ‘Bushido’. Overtuigend optreden hoewel de nuance van weleer wat minder naar voren komt.
 
 
Na wat gegeten te hebben snel naar het Klokmuseum om daar vast te lopen in een enorme rij wachtenden. De zaal is nog niet open, want de soundcheck is uitgelopen zo heet het in de rij. Geen officiële mededeling gehoord, maar later begrijp ik dat de geleverde PA het niet goed doet en dat alle bands het zonder soundcheck moeten doen. Het Klokmuseum blijkt een mooie zaal. Het is bijna een kerk (met orgel en spreekstoel), maar is daarmee geluidstechnisch een moeilijke zaal. Als dan de soundcheck ontbreekt dan weet je dat dit wel eens een groot probleem kan opleveren.
  

Bij Jännerwein valt het wat betreft geluid nog enigszins mee. De zaal is opvallend goed gevuld en de darkfolk band doet wat men van een typische darkfolk mag verwachten. Sfeervolle nummers die jammer genoeg weinig afwisseling kennen. We missen het intieme contact met het publiek zoals dit eerder tijdens Dwaalspoor in november 2009 nog wel het geval was. Daarmee verslapt de aandacht na verloop van tijd. Het hoogtepunt komt aan het eind van de set wanneer de vier heren a capella laten horen over geweldige stemmen te bezitten.

Zonder soundcheck duurt het even voordat de soloset van Peter Bjärgö tot leven komt. Gedurende set blijft het een beetje zoeken voor de geluidsman. Zo komt zangeres Ia Bjärgö (ook Arcana en Sophia en de vrouw van…) soms ineens opvallend naar voren in de mix terwijl dit eigenlijk niet de bedoeling is. Het percussiewerk wordt vandaag kundig gespeeld door de twee dames van Seventh Harmonic en het moet gezegd dat ze met het optreden met Peter meer indruk maakten dan met hun eigen optreden tijdens het Wave Gotik Treffen. Soms klinkt het keyboardgeluid van Johan Levin (Desiderii Marginis) venijnig door de mix, maar over het algemeen blijft Peter Bjärgö met zijn diepe stem goed overeind. Persoonlijke hoogtepunt is het innemende, persoonlijke ‘Withdrawal’. Gezien de omstandigheden een goed optreden.

Echt pijnlijk wordt het wanneer het Italiaanse Ianva het podium mag betreden. Het is al een hele opgave om deze band uit te mixen zonder technische problemen, maar een linecheck moeten doen voor een band met 6 muzikanten, een zanger en een zangeres is eigenlijk niet te doen. Dat blijkt ook wel vandaag. Hoewel de leden van Ianva zichzelf er zichtbaar doorheen worstelen blijft het geluidstechnisch kraken, schuren en vooral irritant brommen. Vooral zangeres Stefania is zichtbaar geïrriteerd. Gelukkig is het ‘slechts’ zichtbaar, want hoorbaar is het eigenlijk niet. Haar stem komt regelmatig krachtig over en heeft, misschien met dank aan de ongelukkige situatie, het juiste venijn en pit om te kunnen overtuigen. Voor zanger Mercy wordt het geluid later in de set gelukkig ook wat beter dan de eigenaardige onverstaanbare brom die hij in het begin voortbrengt. Een erg ongelukkig optreden, maar hulde voor de band dat men zich er met verve doorheen worstelt. Alleen jammer dat meer dan de helft van de zaal aan het eind dan al weggelopen is. Hopelijk is de show op Zondag onder een beter gesternte gespeeld, want de Italianen verdienen het met hun eigenzinnige mix van folk en filmmuziek.

Dan snel richting Tivoli de Helling om het optreden van Spiritual Front nog mee te pakken, maar dat pakt onverwacht anders uit. Summer Darkness is namelijk ook bijpraten met (buitenlandse) vrienden en kennissen. Wanneer ik dan eindelijk binnenkom in de zaal sluit Spiritual Front net hun set af. Gezien de drukte en de enthousiaste reactie is dit optreden beter gevallen dan het ietwat fletse optreden op het Domplein.

Het grote wachten is dan begonnen voor een act die we eigenlijk niet meer verwachtten op een podium. Het uiterst duistere dark ambient gezelschap Sophia. Één van de voormalige boegbeelden van het bekende underground label Cold Meat Industry. Het feit dat één van de huidige boegbeelden van dit label In Slaughter Natives nu instemmend staat toe te kijken zegt genoeg. Soms is het ongrijpbare noise, dan weer een duister ambient stuk waarin Ia Bjärgö (daar is ze weer) er bijna lieflijk overheen mag zingen. Het meeste indruk maakt de band wanneer de volume open gaat en de percussie zware beats naar voren brengt. Wanneer deze eruptie van geluid ook nog eens aangevuld wordt met de donkere stem van Peter Bjärgö dan is het plaatje compleet. Veel rook, duistere videobeelden en indrukwekkende muziek.

Dan snel naar huis om de volgende dag helaas vanwege ziekte in huize Schoonwater niet terug te kunnen keren. Mis ik helaas het optreden van Diorama en In Slaughter Natives. Desondanks is de ‘compacte’ versie van Summer Darkness een succes gebleken. Niet alleen voor mij, maar ook voor zo’n 6500 binnen en buitenlandse bezoekers! Hopelijk is dat voldoende om het volgend jaar weer door te kunnen laten gaan, want Summer Darkness zal het dan zonder subsidie moeten doen.