Drie dagen lang staat Utrecht voor de tiende keer in het teken van Summer Darkness. Het festival voor de donkere muziekscène. Niet dat alles donker en duister is deze dagen, want de folk bands, de modeshows op het Domplein en het illustere Bal Du Masque op vrijdagavond laten zien dat fleurig, kleurig en burlesque prima passen. Als bonus kregen we drie dagen redelijk tot goed weer (zon met een enkel, te verwaarlozen, buitje regen) te verwerken waardoor het binnen en buiten goed toeven was.

 

Twee dagen achter elkaar Sieben kunnen zien is geen straf. Matt Howden speelt alles op viool en zang. Dat er dan toch een compleet bandgeluid uit kan komen is en blijft ongelooflijk. Hoe hij alles stuk voor stuk op zijn viool inspeelt en dit dan weet uit te bouwen tot een nummer door het elektronisch te herhalen blijft een fantastisch schouwspel. Het vraagt om timing en, natuurlijk, kunde. Dat laat Matt allebei de dagen zien. Op het Domplein (vrijdag), onder andere door de Joy Division cover ‘Transmission’, en, met meer sfeer en elan, in de Leeuwenbergh kerk op zaterdag. Leuke anekdote, Matt Howden die bij een foto van hemzelf staat in Tivoli waarop een voorbijganger over de foto zegt ‘kijk, dat is een stradivarius, hij weet alleen niet hoe hij het vast moet houden’. Matt’s reactie ‘Het is geen stradivarius’. Voor de niet fans, Matt speelt zijn viool, naast de gebruikelijke manier, ook als gitaar.

Bij het Duitse dark ambient Triarii is iets vreemds aan de hand. Bij het optreden van vrijdag denk je het nog te verklaren door het feit dat het buiten op het Domplein is, maar zaterdag in de Leeuwenbergh kerk (en bij eerdere shows) blijft hetzelfde euvel bestaan. Waar de CD’s een krachtige zanger laten horen blijft het live zo iel. Dat het merendeel van het geluid veroorzaakt wordt door samples maakt het live gevoel een stuk minder. Zeker in de Leeuwenbergh kerk wordt het percussie/ drumwerk wat rustig ingespeeld. Zal mogelijk ook met de akoestiek van de kerk te maken hebben. Wel is het optreden op zaterdag sfeervoller en beter dan op de vrijdag. De locatie paste dan ook beter. Alleen jammer dat de beelden achterwege bleven door technisch falen. Het witte doek en het binnenvallende licht van de grote ramen maakt het moeilijk om in de gewenste donkere sferen te komen.

Op vrijdagavond sluit het folk gezelschap Finvarra de avond af op het Domplein. Met een opvallende variëteit aan muziekstijlen. Rustige, wat melancholische, door (schijnbaar) Oost-Europa beïnvloede nummers worden net zo makkelijk afgewisseld met dansbare folk nummers. Aangenaam om te zien en zeker om te horen. Een deel van het publiek weet het te waarderen met een dansje.

 

Het begin van de avond wordt begonnen door het optreden van The Dutch Lemmings. Even wanen we ons in de Ierse pub. Hoewel covers van Fairport Convention en Dolly Parton ook in andere pubs te horen zullen zijn. De band vraagt zichzelf hardop af wat zij te zoeken hebben op een donker festival als dit. Het antwoord komt uit het publiek. Een feeststemming en een moment om even lekker te dansen. En dat ondanks de neerdwarrelende regen.

Zaterdagavond staat voor ons in het teken van de wave. Natuurlijk hadden we kunnen kiezen voor de electro van Combichrist of de industrial van Näo en Winterkalte, maar niets houdt ons tegen van het eerste optreden van O. Children in Nederland. Dus staan we mooi op tijd in Tivoli de Helling.

Daar worden we eerst verblijd met de tonen van het Zweedse Agent Side Grinder. Een band die zichzelf omschrijft als ‘electronic‘, maar die live veel kenmerken in zich heeft van een pittige wave/ rock band. Drie man achter de knoppen (inclusief percussie), maar ook een venijnige bas en soms een gitaar geven de band voldoende ‘live feeling’ iets waar het veel typische electro acts aan ontbreekt. Daarbovenop een typisch beweeglijke zanger met een fijne bijpassende stem en scherpe dansbare nummers maken het feest compleet. Een dampend, dansend publiek is het met mij eens. Kritische noot is wel dat het op het eind wat veel van hetzelfde wordt en dat mijn aandacht dan behoorlijk verslapt. Blijkt echter niet te gelden voor een groot deel van het publiek, want die gaan nog even lekker verder met joelen, klappen en dansen.

 

In 2010 wist O. Children vriend en vijand te verrassen met één van de betere wave platen sinds 2000. Hoewel het debuut nogal leunde op de jaren tachtig (hallo Joy Division) blijkt het tweede album veel volwassener, maar daardoor wel wat ingetogener te klinken. Een show om naar uit te kijken en die geheel aan de hoge verwachtingen weet te voldoen. Eindelijk een gitarist die veel meer weet te brengen dan de typische ondersteunende riffs, een drummer die furieus alles raak slaat en een bassist die dienend zijn werk goed doet. Je zou bijna de donkere, imponerende lage stem van de zanger vergeten. Ware het niet dat die zo indrukwekkend is, net als zijn sympathieke verschijning, dat er geen ontkomen aan is. Hoewel het oudere werk (zoals – het onvermijdelijke ‘Ruins’, ‘Dead Disco Dancer’ en meezinger ’Ezekiel’s Song’) duidelijk op meer reactie uit het publiek kan rekenen overtuigen ook nieuwe nummers als ‘Holy Wood’, ‘PT Cruiser’ en ‘The Realest‘. O. Children bewijst hun status van beste wave band van de laatste jaren (ook in vergelijking met Editors, Franz Ferdinand of Interpol). En dat ondanks of dankzij een furieuze punk nummer als afsluiter ‘Ace Breasts’ (hun eerste gezamenlijke boreling).

 

De laatste dag alweer. Die starten we in de verhitte oven bij de X-rated stage met de ambient soundscapes van Talvekoidik, het project van Kai van S.K.E.T. Lekker ontspannen klanken, langzaam opgebouwd, maar niet helemaal wat mijn vermoeide gestel vraagt momenteel. Misschien vraagt dat meer om Parade Ground in grote zaal van de Tivoli? Ehm, nee, want een act die niet verder komt dan dwingende beats, wat onduidelijke gitaarstukken en – vooral – een oneindig herhalen van dezelfde simpele zinnen scoort natuurlijk weinig punten. Zeker niet als één van de twee bandleden er regelmatig irritant doorheen staat te gillen. Een duidelijke roep om aandacht, maar mijn aandacht gaat liever uit naar andere dingen.

Dat is in eerste instantie het allerlaatste concert van A Challenge Of Honour. De ambient soundscapes zijn sfeervol aangevuld met gitaarwerk die soms doen denken aan de beste psychedelica bands. Zangtechnisch komt het niet helemaal uit de verf, maar daar staat tegenover dat de muziek je heerlijk meeneemt. De enige echte, soms te grote afleiding, is de videoprojectie die men zelf heeft meegenomen. De film van Russische makelij die zich afspeelt in de tijd van Napoleon trekt steevast mijn aandacht. Ik weet het, ik heb ook zo mijn gebreken…

Keren we terug naar de Leeuwenbergh kerk waar ik mijn Summer Darkness ga afsluiten. Niet met de minste bands, want  Kiss The Anus Of A Black Cat heeft al een tijdje naam gemaakt in de underground scene. Eerst met donkere folk met wave inslag, maar inmiddels met door elektronica aangedreven wave. Even leek het erop dat die elektronica hen de das om zou doen bij een hapering in het systeem, maar nadat dit euvel verholpen is laten de Belgen horen ‘easy to the ears’ wave te spelen. Fijn om naar te luisteren, maar voor mij ontbreekt nog de echte magie. Eigenlijk vreemd, want er is feitelijk niets slechts te vinden in de uitvoering en de nummers. De samenzang tussen zanger en zangeres klopt, muzikaal gezien loopt het prima en zelfs de lichtshow is volwassen te noemen. Probleem is misschien dat het daardoor wat veilig klinkt of dat mijn vermoeidheid mij parten speelt.

Die vermoeidheid speelt echter geen rol als Camerata Mediolanense het podium betreedt. De samenzang is (op een enkele technische onvolkomenheid na) prima, de percussie/ de drums zijn – in verhouding – veel te hard, maar de magie van het optreden blijft overeind. Het staat niet in de schaduw van hun legendarische optreden tijdens het WGT in het Schauspielhaus een aantal jaar terug, want daarvoor zijn de omstandigheden vandaag gewoon niet goed genoeg. Wat blijft is echter een band met mooie afwisselende nummers, klassieke vrouwen-en mannenzang en een pianiste die duidelijk de touwtjes in handen heeft (en dat naast haar eigen bij regelmaat imponerende spel). Inzakken lukt het publiek niet, want het heftige drumwerk houdt iedereen wel bij de les. Jammer dat daardoor de balans in de muziek kwijt is en dat de band hun nieuwe CD wel presenteert, maar men deze pas in het najaar gaat uitbrengen. Een staande ovatie is hun deel.

Daarmee sluit ik Summer Darkness 2012 af. Voor mij geen Peter Hook, maar wel een tevreden gevoel over het weekend. Afwisseling genoeg, veel gezelligheid, de ontspannen/ ongedwongen sfeer en verbroedering op het Domplein (vol met modeshows en verschillende acts en bands) en voldoende goede (nieuwe, verrassende, gevestigde) bands die dat brachten wat je als festivalganger hoopt en verwacht. Inmiddels heeft de organisatie al bekend gemaakt dat er in 2013 weer een Summer Darkness editie is. Wij zijn er dan zeker ook weer!