Deze week staan twee avonden in The Rambler in het teken van een stevige portie hardcore: vanavond staat Sworn Enemy on stage, en over een paar dagen is het uit Boston afkomstige Death before Dishonor de headliner.

[singlepic id=11813 w=320 h=240 float=left]Met drie bands op de zondagavond is het een vol programma, en de eerste band mag al redelijk op tijd beginnen. Policy van The Rambler is, dat iedereen de headliner volledig uit moet kunnen kijken en de laatste trein naar huis moet kunnen halen, waarvoor hulde. Ondanks het relatief vroege tijdstip dat de eerste band van vanavond gaat beginnen, is er al een flinke schare liefhebbers naar The Rambler gekomen om Bring on the Bloodshed mee te maken. Deze Noord-Hollandse formatie laat er geen gras over groeien en geeft meteen vol gas, waarbij zanger Rogier continu als een hongerig prooidier door de kroeg ijsbeert en het publiek opzoekt. Toch werpt deze interactie weinig vruchten af: de aanwezigen blijven toch een beetje lafjes en afstandelijk het hele schouwspel toekijken. Wordt de energie voor de pit nog even opgespaard of blijft het een ingetogen avondje? De tijd zal het leren.

[singlepic id=11837 w=320 h=240 float=right]De volgende band Human Demise bestaat sinds 2004, en vanavond is de tweede keer dat ik ze live zie. De eerste keer is zo’n vijf jaar geleden geweest, in PopEi, eveneens in Eindhoven. Een pittige optreden is wat me na al die tijd nog bijstaat, en ik ben benieuwd naar vanavond. Het klinkt misschien een beetje saai, maar er zijn veel overeenkomsten met de eerste band: zonder geouwehoer meteen gas er op, een band met een attitude van ‘hier zijn wij’, een set snoeiharde en strakke hardcore, met als tegenstelling een pit die weer verassend leeg blijft…

Bij de laatste band van vanvond aangekomen ben ik benieuwd of de trend van kijken en luisteren zich voortzet, of dat het publiek nu eindelijk eens loskomt. Wat een tegenstelling met de vorige 2 bands: als Sworn Enemy nog maar net bezig is, is het gedaan met de lege vloer en wordt The Rambler bijna één grote pit. De sfeer, zoals zou moeten, zit er eindelijk in. Nog harder, nog strakker en nog rauwer als de eerdere twee bands zetten deze New Yorkers een performance neer waar je U tegen zegt, en wordt “Hell breaks loose” bijna werkelijkheid!

[nggallery id=975]

[nggallery id=976]

[nggallery id=977]