Sziget Festival 2012Sziget. Waar in hemelsnaam te beginnen. Voor een Sziget festival maagd, wat geldt voor de twee Rockportaal afgevaardigden, betreft het een ontgroening om je vingers bij af te likken. Een ware zevendaagse climax, waarbij hoogtepunt na hoogtepunt elkaar moeiteloos aflossen op het Óbuda-eiland te midden van de Donau. Ieder ander festival laat zich met speels gemak in een band-na-band sjabloon gieten. Zo niet deze. Hetgeen zoveel festivals naar streven wordt in Boedapest werkelijkheid: het verandert in een beleving.

Een aantal dagen voor het eigenlijke festival officieel van start gaat, zijn er de zogenaamde nul- en mindagen. Vijf dagen feest bleek niet voldoende te zijn, waarna sinds enkele jaren het terrein eerder open gaat en er her en der het een ander al plaats vind. Zo staat zondag avond (5 augustus – dag -2) in het teken van een uitverkochte pre-party op de A38 boot, gelegen in de Donau.

Dag 0 werd voorgaande jaren vaak voorzien van één grote headliner (Iron Maiden in 2008, UB40 in 2010 en Prince in 2011), echter is er dit jaar gekozen voor een podium speciaal gericht op alleen rock/metal muziek. Er komen bands voorbij als Ignite, Lacuna Coil en Moonspell. Veel van de dagbezoekers zijn Hongaars. Het blijkt namelijk voor de inwoners van Hongarije een erg duur grapje te zijn om het festival te bezoeken. Gelukkig zijn de dagtickets wel betaalbaar en dat is dan ook duidelijk te merken. De hoeveelheid Hongaren stijgt beduidend nu er een speciale dag gewijd is aan metal. Wij van Rockportaal zijn niet vies van high pitched guitar licks, smerig snelle blastbeats en vocalen welk uw ’grootje’ in het graf doen laten keren. Vermaken doen wij ons zodoende prima. de afsluiter van deze dag, Dimmu Borgir, weet het meer dan waar te maken.

Ook de mainstage is gedurende de min- en nuldagen voorzien van een programmering, zij het meer geënt op de Hongaarse bezoeker. Onder andere de band Ákos blijkt een grote jongen te zijn in het oostblokland. Ze brengen een combinatie van pop en rock muziek aangevuld met elektronische toevoegingen. Waar de taalbarriere in Hongarije in het dagelijks leven een groot probleem vormt – de gemiddelde Hongaar spreekt even zoveel woorden Engels als u titels kent van Justin Bieber deuntjes-, zo is dit niet het geval in de muziek (wat over de komende dagen steeds meer zal blijken). Hongaarse muziek –mits fatsoenlijk in elkaar gestoken, natuurlijk- bevalt uitermate goed.

Na drie dagen pre-party is het dan bijna zo ver. Morgen gaat het officiele en volledig (over meer dan 30 podia!) geprogrammeerde festival van start. Men lijkt er echter bijzonder weinig om te geven, aangezien het aanwezige publiek massaal blijft feesten tot in de late uurtjes. Dit is dan ook op een ontelbaar aantal plaatsen nodig. Vrijwel iedere bar voorziet in een ander genre muziek, drank en thema. Zo zijn er diverse cocktail barren, vinden we het Jim Beam Motel, de Chuck Norris Bar en de Titty Twister. Natuurlijk mogen ook de bekende en grotere sponsoren zoals Axe en Coca Cola niet ontbreken.

Dag 1
De eerste dag trapt af om drie uur in de middag. Vanaf dat moment is er vijf dagen lang op ieder aanwezig podium iets te doen op het gebied van muziek of theater. Los van dat alles wordt het terrein veelvuldig gebruikt om het een en ander aan kunst/aankleding tentoon te stellen.

Voornamelijk de laatst genoemde springt (logischerwijs) snel in het oog. Bijvoorbeeld de grote houten schommel atributen. In een van de zones hebben ze namelijk een heleboel schommels gebouwd. Een daarvan is een gigantisch paard waar het mogelijk is om met 30 personen tegelijk te schommelen. Erg indrukwekkend, en het levert direct een vrolijke sfeer op en leuk tafereel om aan te zien.

De eerste band die Rockportaal op de mainstage mag aanschouwen is Beatsteaks. Een olijk vijftal die met hun aanstekelijke punk rock de opgedraven bezoekers op deze zonovergoten dag flink aan het werk zetten. De band knalt, weet een waar feestje te bouwen en laat zodoende zien waarom men op de main mag aantreden. Wij vragen ons echter af wat de tweede drummer toevoegt aan het geheel?

Een klein uur later is het aan een hele horde gillende vrouwen om de weide voor de main te overdonderen. Het Britse –strak in pak gestoken- synthpopduo genaamd Hurts weet deze dames (en ook de aanwezige heren) geenszins teleur te stellen. Het geeft dan ook een overweldigende indruk. Dit eveneens dankzij de meer dan uitstekende lichtshow. De band heeft maar een album (Hapiness), en vrijwel dit gehele album komt zodoende aan bod tijdens het optreden. Voordeel aan dit feit is, dat met een enkele CD in de catalogus men alle liedjes uit volle borst mee kan schreeuwen. Al zijn de teksten van de liedjes nog zo zoetsappig, het blijft een waardig optreden en een aanrader om eens te aanschouwen.

Na afloop van het optreden begint er enkele tientallen meters van achteren plots een klok te spelen. Na een ietwat betere blik op de lichttoren te hebben geworpen blijkt dat er een heuse ouderwetse koekoeksklok is nagebouwd op de toren. Uit de bijbehorende deurtjes komen mensen in houterig lijkende pakken, die tijdens het luiden van deze klok een theaterspel opvoeren. Zo vind er een schouwspel plaats tussen twee mannen die vechten voor het hart van een vrouw. Aan het einde lijkt de vrouw genoeg te hebben van deze mannen en steekt zij ze neer, waarop de mannen afdruipen via dezelfde deurtjes. Het is een erg grappig fenomeen om naar te kijken en het trekt dan ook de nodige kijkers. Dit mede dankzij het verassingseffect.

Vervolgens blijkt een klein sprintje naar de A38 stage een must. Op dit podium is het optreden van Ministry namelijk zojuist begonnen. Totaal andere muziek in vergelijking tot Hurts, maar dat betreft een van de charmes van de uitermate diverse programmering die het Sziget festival heeft te bieden. Weggeblazen worden blijkt een understatement. Ministry staat op zichzelf al voor harde trash/industrial metal, maar de A38 knalt zowat uit zijn voegen. Heerlijk! Al denkt niet iedereen er zo over – het publiek is in beduidend mindere getale aanwezig. De heren geven een vet optreden weg waarin ze een groot aantal bekende nummers speelde uit hun toch aanzienlijk ouvre. De rustige nummers laten ze alle achterwege, wat zorgt voor een lekker ’uptempo’ feestje.

Na afloop treedt op hetzelfde podium de Nederlandse band Dope D.O.D. aan. Deze drie heren weten met hun combinatie van hardcore Hip-hop en Dubstep al enige tijd flink furore te maken. Zo stond de band eerder al in het voorprogramma van Korn en Limp Bizkit, en mogen enkele dagen later Lowlands aandoen. Helaas valt het zo geanticipeerde optreden volledig in het water dankzij technische mankementen. Het eerste aantrede wordt afgekapt dankzij problemen met de speakers (de voltallige linkse stack werkte niet), het tweede aantrede wordt verziekt door een volledige blackout, en bij het derde aantrede is voor mij de spanning eraf. Men probeert er nog het beste van te maken, en een groot deel van het publiek laat de heren niet in de steek, maar het effect is er vanaf. Volgende keer beter.

Dag 2
Caro Emerald heeft dit jaar als eerste en enige Nederlandse act het privilege om de mainstage te laten zien dat ook Nederland een behoorlijke pot muziek de wereld in weet te werpen. Je zou je bijna afvragen waarom je afreist naar Hongarije om een Nederlandse damen te zien optreden. Maar als je er dan toch bent, dan ga je ook kijken uit trots! Het is zoals altijd een lekker swingend jaren ’50 optreden, waarin zij een tipje van de sluier van haar aankomende album laat horen. Ook bij dit optreden zijn er enige technische problemen. De microfoon van Caro begeeft het halverwege het optreden. Echter weet de band dit op een erg professionele manier op tevullen en spelen in de tussentijd een intermezzo met saxofoon en trompetten. Het publiek lijkt weinig te geven om deze problemen en swingt vrolijk verder.

En moet er plaats gemaakt worden voor Maximo Park. Dit optreden valt helaas minder swingend en spectaculair uit als dat van Caro Emerald. Toevoegingen als het loslaten van een hondertal ballonnen in het publiek doet het aardig, maar weten echter niet de matige live kwaliteit van deze band te verbergen. Een aantal leuke nummers, zoals het populaire Graffiti en Velocity passeren de revue, maar indruk maken doet de band niet.

Waar een gedeelte van de aanwezige Rockportaal lieden deze dag voornamelijk aan de mainstage gekluisterd is, struint deel twee de inmense festivalweide af. Van een Spaanse band (Muchachito Bombo Infierno) welke een mengeling van rap en rock feilloos tot een enorm feest doet laten bewegen, naar de indrukkende improv van (onder andere) Roosbeef op de ’Hungary meets Holland stage’, naar een uitermate sterkte Rolling Stones cover band. Het houdt niet op en Sziget weet blijven te verrassen.

Omdat een aantal muzikale pauzes op een dermate lang durend festival niet te vermijden zijn wordt de zogenaamde Luminárium aangedaan – een van de vele kunswerken aanwezig op het eiland. Een –daar zijn we weer- beleving! Van buitenaf oogt het als een groot plastic opblaaskasteel, van binnen betreft het echter een prachtig verlicht kunstwerk, opgebouwd uit diverse koepels en ruimtes waarin lucht geblazen wordt vanuit verschillende kanten om het overeind te houden. Per koepel heeft het een kleur en verschillende vormen. Je kijkt je ogen uit.

Na dit avontuur is het tijd om terug te haasten naar de mainstage waar het legendarische Korn op het punt staat om te beginnen. Links en rechts zijn er erg sceptische woorden gevallen met betrekking tot het verwerken van het laatst uitgebrachte –doordrenkt met dubstep invloeden- album. Waar het voor de een op plaat een dooddoener betreft, is het voor de ander een prachtig nieuw ingeslagen weg. Live weet de band echter alle sceptici de mond te snoeren. Wat een show! Een aan de podium opstelling toegevoegd keyboard neemt de elektronische honeurs met verve waar. Behalve het nieuwe album kan natuurlijk ook de act met de doedelzak niet ontbreken en komen er veel oude bekende hits langs. Het gros van de fans kan niets dan louter blij zijn met het feit hoe Korn dit optreden vorm geeft. Muzikaal ijzersterk, een geweldig geluid, dito lichtshow en een podium presentatie waar men u tegen zegt vagen alle twijfels weg. Chappeau!

Als de wiede weerga vertrekken we na het optreden van Korn naar de A38 stage, waar –naar ons idee- op dat moment Crookers acte de présence zou moeten geven. Bij aankomst treffen wij echter de elektronische rock van het Franse ensemble Shaka Ponk aan.Wat een show! Ons geheel onbekend weet deze groep de A38 volledig op zijn kop te zetten. De technische mankementen van een dag eerder lijken verleden tijd en de tent barst uit zijn voegen. Tel hier adembenemende visuals bij op, en u begrijpt dat dit een van de hoogtepunten van dag twee betreft.

Dag 3
Dag drie begint met enkele bezienswaardigheden en de deelname aan een aantal ludieke aanwezige (bij gebrek aan een beter woord) aankledingen). Zo betreft een ritje in het gigantische reuzenrad een absolute must. Wat een uitzicht over het festival terrein! De volgende stop in de hoogte is die van de Captain Morgan Airbar. Een bar met voor een tig tal mensen plaats welke omhoog wordt getakeld door een massieve huiskraan. Wederom een prachtig uitzicht in combinatie met een heerlijke cocktail. Wordt het leven nog beter? Na enkele waaghalzen de bungeejump sprong in het diepen te zien wagen is het dan toch echt tijd voor de eerste muzikale act van de dag: The XX.

Op het eerste moment merk je voornamelijk dat de –met horde aanwezige- diehard fans erg blij zijn met het optreden. Het stempel zweverige muziek is hier uitermate op zijn plaats.Echter, na het aanhoren van enkele nummers, valt de relaxte muziek op een dermate druk en vol festival goed op zijn plaats. Een momentje om te ontspannen.

De headliner van vanavond heet The Stone Roses. Los van enkele erg fijne jams/outro’s betreft het met klassiekers doordrenkte optreden een fikse tegenvaller. Een onzamenhangend zooitje waar frontman Ian Brown meerdere malen een valse noot laat vallen. Zonde, want verder voegt mijnheer totaal niets toe aan het optreden. De overige heren zorgen voor een muzikaal uitstekend stukje vernuft, maar weten als collectief echter nimmer te overtuigen.

Vervolgens wordt er een korte wandeling gemaakt naar een veld waar het Franse Compagnie Pipototal een wervelende theater show opvoert. Een inmens ijzeren stellage doemt op de achtergrond op, waarvan letterlijk ieder onderdeel kan draaien en bewegen. Op dit grote gevaarte worden acrobatische trucs uitgevoerd terwijl ze ook meteen een verhaal uitbeelden. De show verhaalt over een grote rijke man, die dreigt van zijn troon gestoten te worden door zijn dorpelingen. Het geheel is vorm gegeven met veel gevaarlijke trucjes en mooie acrobatische kunsten. Een waar shouwspel!

Dag 4
Een dag om overdag weer even rustig aan te doen, er is zoveel te zien en te doen op het terrein dat in de verste verte nog niet alles ontdekt is. Om hier verandering in te brengen sneuvelt vandaag de op de kaart aangegeven ’sectie rood’. Hier blijken nog een paar podia verstopt te zijn. Zo kom ik het Afro-latin stage tegen. En ook het OTP Bank podium. Beide podia met wereldmuziek, eerder heeft hier onder andere de Amsterdam Klezmer Band opgetreden. Nu staat ’Best of Besh o droM feat. Szalóki Agi és Juhász Miczura mónika‘. Daar, een mond vol. De groep brengt erg aparte muziek ten gehore waarin een vrouw Mongoolse keelzang beoefend. Een hele aparte verschijning om even een vleugje van mee te pikken.

Lang blijven kijken betrof echter geen mogelijkheid, aangezien enkele minuten later het optreden van Sum41 begint. Enkele jaren geleden, was dit namelijk helemaal hot en happening, en zodoende kan een luisterbeurt niet ontbreken. Even wat jeugdcentiment opsnuiven luidt het devies! De band speelt dan ook vele oude bekende nummers, wat het publiek erg vrolijk stemt. Zo komen dus bijvoorbeeld ’Into Deep’ en ’Still Waiting’ langs. Er wordt dan ook erg veel gedanst en voorin ontstaat een flinke moshpit. De zanger ziet er nog altijd even speels uit als vroeger met zijn roodkleurige spikes. Een van de toppers deze week!

Om het nog beter te maken, staat vervolgens Snoop Dogg op het programma. We zijn erg benieuwd, want er doen zich veel wisselende geluiden over de optredens van deze held de ronde. Het blijkt een komen en gaan van de vele bekende hits die deze held uit LA inmiddels heeft weten te vergaren. Veel bling, a whole lotta reef, een grote posse op het podium en schaars gekleden vrouwen complementeren het geheel. Het is deze editie nog niet zo druk geweest voor de mainstage en het aanwezige publiek gaat compleet uit haar dag. Voor ondergetekenden wordt het na een uur wat flauw en weet zodoende nog enkele nummers van The Pogues mee te krijgen op het OTP Bank stage.

Met whiskey doordrenkte Ierse folkrock Een betere omschrijving bestaat er niet voor hetgeen The Pogues ten gehore brengen. Een waar feest voor de aanwezige, maar wat een aanfluiting betreft de frontman. Shane MacGowan lijkt maar amper te beseffen dat hij op het podium staat. Zijn ’zang’ is op z’n zachtst gezegd belabberd te noemen, en het is een raadsel hoe hij zichzelf staande weet te houden.

Dag 5
Vandaag is in mijn ogen het mainstage erg interessant. Om te beginnen, zit ik lekker op de grond met een cocktail te genieten van Paolo Nutini. Het is aardig druk, en dat terwijl hij tegelijk speelt met De Heideroosjes! Waarvan ik weet dat ook hier veel mensen bij willen gaan kijken. Paolo speelt veel leuke relaxte liedjes en natuurlijk mag “New Shoes” niet ontbreken. Echt een aanrader om bij deze band te gaan kijken, gewoon om een swingende start van je dag te hebben!

Na enige tijd is het de beurt aan Mando Diao. Ze doen niet veel aan show, maar kwalitatief is het optreden erg goed. De meeste mensen kennen de naam niet, maar kennen de liedjes van deze band wel. Hun hit ’Dance with somebody’ heeft dan ook enige tijd in de hitlijsten gestaan en hierop wordt dan ook uit volle borst meegezongen door de aanwezigen.

Vervolgens staat LMFAO klaar om de ’party te rocken’. En dat is dan ook wat er gebeurt. Zijn zang kwaliteiten zijn van alles, maar niet om over naar huis te schrijven. Erg slecht, maar niemand geeft hier iets om, het gaat namelijk om het feest. En dat is een ding waar men zeker over kan zijn: Feest is er. Iedereen in foute panter leggings en felle kleuren, en natuurlijk denkt iedereen nog altijd sexy te zijn. Want ja, het is immers onmogelijk om ’I’m sexy and I know it’ zonder foute kleding en even zo foute danspasjes aan te horen! Het is dan ook echt een verschijning om naar te gaan kijken, want de zanger staat halverwege het optreden in niets meer dan zijn ondergoed. En de bijbehorende champagne shower ontbreekt ook dit keer niet bij het optreden.

De afsluiter van het festival is er van formaat: The Killers mogen afsluiten. Ik moet zeggen dat ik zelf stijl achterover ben geslagen door het optreden, het is echt overweldigend goed. Ik sta zelf op afstand te kijken omdat ik een drankje wilde bestellen voor het optreden zou beginnen. Hierdoor ben ik te laat om nog vooraan te gaan staan, want dit wilde blijkbaar meer mensen. Ze hebben alle hits gespeeld en spelen ook hun nieuwe single. Zelfs op afstand krijgt men kippenvel tijdens het aanhoren van ’MR. Brightside’, wat nog niet erg veel bands voor elkaar hebben weten te krijgen. Maar ook de hit ’Human’ mag niet ontbreken tijdens het optreden en dit geldt voor veel meer nummers, zoals ’All these things that I’ve done’ en ’When you were young’. Een waardige afsluiter van een prachtig Sziget festival 2012. Tot volgend jaar!