Hardcore is de gemeenschappelijke deler van de bands vanavond in The Rambler: met Angry Old Wankers, Harbour 81 en Tech9 staat er een avondje stevige kost aan te komen.

[singlepic id=13589 w=320 h=240 float=left]Angry Old Wankers mag de avond openen met een relatief korte setlist van 20 minuutjes. Een klein half uurtje, waarvan dit kwartet geen seconde onbenut laat om vol gas er tegenaan te gaan. Mooi om te zien: zelf op het relatief vroege tijdstip van aanvang is een grote groep liefhebbers van deze scene naar the Rambler gekomen. Klein beetje  minder mooi: hoewel massaal verzameld voor het podium met ruimte voor een pit, heerst er toch vooral een afwachtende houding van het publiek. Voor hardcore begrippen abnormaal braafjes wordt de openingsact afgekeken.

[singlepic id=13602 w=320 h=240 float=right]Om meteen met de deur in huis te vallen: deze afwachtende houding blijft gehandhaafd tijdens het begin van het optreden van Harbour 81. Ook deze band maakt old school hardcore, met een flinke dosis metal in vertegenwoordigd. In tegenstelling tot de openingsact bestaat deze band uit 5 leden, waarbij de gitaar dubbel vertegenwoordigd is. In de praktijk uit zich dit in een nog stevigere sound, en dit gecombineerd met het enthousiasme van de band maakt dat er richting het einde van het optreden voorzichtige pogingen gedaan worden om een pit te vormen. Helaas blijft het bij enkele voorzichtige pogingen, ondanks een stevige set blijft de stemming wat afwachtend.

[singlepic id=13608 w=320 h=240 float=left]Dan is het de beurt aan headliner Tech9. Het is voor deze band, die al bijna 30 jaar op de planken staat een thuiswedstrijd, en dat is goed te zien aan de interactie van de band met het publiek. Waar de eerste bands nog voornamelijk hardcore met metal invloeden lieten horen, grijpt dit viertal terug naar een stevige mix van de hardcore met de punkrock. Reeds tijdens het eerste nummer slaat de stemming in de kroeg gigantisch om: waar het voor de eerste bands onmogelijk leek om de bezoekers los te krijgen, is het nu bijna onmogelijk om aan de andere kant te komen zonder eerst door een stevige pit te moeten. Nummers al Bombs Away en Murder in the First Degree worden gretig geconsumeerd, en iedereen die de tekst kent wil het refrein samen met zanger in de microfoon meebléren. Uiteraard laat het publiek de band niet ongestraft het podium verlaten na het laatste nummer, en uiteraard stelt de band de fans niet teleur en komt terug voor een toegift van 3 nummers. In deze laatste nummers wordt Hell breaks loose bijna werkelijkheid in The Rambler: iedereen die niet meegezogen wil worden in het gebeuk wat zich uitstrekt van het podium tot achteraan de mengtafel moet zorgen flink aan de kant te gaan om ongeschonden het einde mee te maken. Ook ondergetekende gaat wijselijk met de camera safe opgeborgen in de tas een flink aantal passen opzij om dit feestje vanaf de zijlijn gade te slaan. Om na afloop en een paar biertjes verder op de fiets naar huis te stappen. Murder in the first degree klinkt het dan nog steeds in m’n hoofd…

[nggallery id=1124]

[nggallery id=1125]

[nggallery id=1126]