Een Nederlandse band die, op de in 2009 verschenen EP Circle Lines na, debuteert met het conceptalbum Into The Eyes Of The Armed. Dat getuigt van lef. Hoewel het verhaal over twee culturen die lijnrecht tegenover elkaar staan mij niet helemaal duidelijk wordt,  fascineert de cd mij ten zeerste. De verhaallijn mag van mij ook een metafoor genoemd worden voor de huidige samenleving. Maar nu de muziek.Wie durft nog altijd te zeggen dat er geen muziek meer wordt gemaakt dezer dagen. De heren van Ten Page Pilot bewijzen het tegenovergestelde. De twaalf nummers op de cd zijn zeer divers en verrassen mij een aantal keer. Zo kan ik mij herkennen in de term stonerrock die Eric Corton al aan de band plakte. Maar dat is toch te kort door de bocht. Invloeden van vervlogen tijden zijn duidelijk herkenbaar. Tot en met het derde nummer In The City hakt Ten Page Pilot er lekker in en dan ineens is daar We Call Ourselves Diplomats. Een nummer dat absoluut niet zou misstaan op de derde studiocd van Alice In Chains, Jar Of Flies. Echo In My Head vervolgt de cd en de energie die ik herkende in de beginperiode van Nirvana komt bovendrijven. Zie hier de history of rock in vijf nummers. Lady Spin Lady 1969 is even voorbij de helft van de cd eveneens een heerlijk nummer met recht-toe-rock en vol energie. De variëteit in nummers en muziek zet zich in de laatste vier nummers door. Nooit voorspelbaar en altijd met een knipoog. Of Supernova nu het goede of het slecht einde weergeeft, kan ik niet zeggen. Al met al een gedurfd product met lekkere muziek. De productie zou echter op de volgende cd wel wat voller mogen. Wat vetter. Dan belooft het een prachtige belofte voor het Nederlandse rockgenre te worden.