Eindhoven en Testament hebben een speciale band met elkaar: in 1987 stonden ze op het Dynamo Open Air festival, wat toen nog redelijk in de kinderschoenen stond. Reden dat ze er mochten spelen was het zojuist uitgebrachte “The Legacy”, wat later uit zou groeien tot een van de beste thrashplaten ooit. De lichtstad heeft hierdoor een speciaal plekje in de harten van de heren, en dat steken ze tijdens hun optredens ook niet onder stoelen of banken. In 2012 staan ze na vier jaar weer in Eindhoven op de planken. Dynamo zou origineel de plek zijn waar het optreden plaats zou vinden, maar door een uitverkocht concert en een wijziging in het tourschema waardoor dit de enige BeNeLux show zal zijn is de locatie verplaatst naar de grotere Effenaar.

[singlepic id=20465 w=320 h=240 float=left]Dat de extra capaciteit van de Effenaar geen overbodige luxe is, blijkt uit de bezoekersaantallen. Hoewel niet uitverkocht zal de zaal toch tot zo’n 90% van haar capaciteit gevuld zijn. Velen hebben de moeite genomen om op tijd aanwezig te zijn, zodat opener Xerath een lekker gevulde zaal met metalheads voor zich ziet. Ik ken ze niet, maar kan me niet voorstellen dat de headliner een paar groentjes zonder enige podiumervaring laat openen, dus mijn verwachtingen voor het onbekende zijn hooggespannen.

Al bij het eerste nummer blijkt de complexheid van dit viertal, afkomstig uit de UK: death- en thrashmetal worden gecombineerd met progressive en symphonic metal. De drummer maakt gebruik van zogenaamde polyritmische drumritmes, met als gevolg dat liefhebbers van moeilijk toegankelijke nummers zwaar aan hun trekken komen, maar dat de mensen die voor een potje headbangen op thrashmetal wat verloren staan te kijken wat ze hier nu mee aan moeten. Enthousiasme vanuit de zaal blijft dan ook een beetje achterwege, het applaus na ieder nummer komt af en toe meer als goed fatsoen dan als oprechte appreciatie over. Terwijl de band een goede performance neerzet, maar het lijkt er op dat de twee bands muzikaal gezien toch te ver van elkaar verwijderd zijn om één publiek te bedienen.

[singlepic id=20470 w=320 h=240 float=right]Als na een verassend korte ombouw Chuck, Alex, Eric, Greg & Gene het podium betreden wordt er meteen hoog ingezet: van het laatste Testament album “Dark roots of earth” is opener Rise up ook de opener van de setlist. Vervolgens worden we door de band 24 jaar terug in de tijd genomen naar het album “The new order”, waarvan we het gelijknamige titelnummer te horen krijgen. Veel groter kan het contrast in tijd niet zijn, en gedurende de gehele setlist blijven we verrast worden door een in mijn ogen uitmuntende keuze van nummers. Uiteraard staat het laatste album in de spotlights met naast de eerder genoemde opener Rise up ook Native blood, True American hate en uiteraard titelnummer Dark roots of earth. Een heel mooi momentje volgt als de band achtereenvolgens Into the pit, Practice what you preach en Over the wall speelt, wat door het publiek met veel dankbaarheid geconsumeerd wordt.

Het is duidelijk dat Testament met het laatste album teruggrijpt naar de sound van met name de eerste drie albums: je hoort duidelijk de overeenkomsten met de 80’s thrash metal, maar ook duidelijk dat de band een experimentelere weg ingeslagen is, naast een herkenbare portie rechtoe-rechtaan en gas-er-op zijn de nummers volwassener geworden. Uiteraard is me dit al opgevallen bij het beluisteren van het laatste album, maar nu de nummers uit de diverse tijdsperioden door elkaar gespeeld worden valt het extra sterk op.

Over de performance kan ik vrij kort zijn: resultaten uit het verleden zijn ook nu garantie voor een puik optreden waarin de band een strakke en (i.i.g. voor mij) foutloze show neerzet. Er wordt weinig geouwehoerd, er wordt veel en goed gespeeld, en uiteraard wordt Eindhoven weer genoemd als de plek waar de band toch speciale herinneringen aan heeft. Helaas is het vanavond niet alleen maar lof: het geluid in de zaal staat zo hard dat het achteraan met oordoppen in nog maar net uit te houden is. Toegegeven, een flink aantal decibellen zijn een vereiste om zo’n optreden tot z’n recht te laten komen, maar het geluid staat zo hard dat detaillering verloren gaat: bij een aantal nummers duurt het erg lang voordat herkenning optreedt omdat gitaarlijnen niet goed te onderscheiden zijn en gitaarsolo’s raken bedolven onder deze wall of sound. Een kleine smet (die ik overigens niet van de Effenaar gewend ben) op een verder grootse avond met een van de toppers in de thrash metal scene.

[nggallery id=1741]

[nggallery id=1742]