Het Griekse Tethrippon brengt met hun debuut album een hymne aan de oude Grieken. De band gaat zover dat men zelfs de klassieke, oude Griekse taal gebruikt. Een kunststukje op zich, want de taal is niet erg makkelijk te leren. Het kan eigenlijk niet anders dat de twee heren de Griekse goden eren, want de bandnaam is geïnspireerd op de vierspan van Apollo. Met deze Griekse mythologische achtergrond valt direct de naam Daemonia Nymphe in gedachten, maar Tethrippon benaderd de klassieke oudheid veel duisterder en minder gebaseerd op oorspronkelijke muziekinstrumenten. Muzikaal gezien heeft Tethrippon meer verwantschap met Triarii (luister bijvoorbeeld maar eens naar ‘Dedicated To The “Alike“), Derniere Volonté of, een uitgeklede, Ianva (die natuurlijk veel meer Italiaanse maffia/ filminvloeden heeft). Tethrippon heeft echter een compleet eigen benadering van het dark folk, martial geluid. De muziek klinkt over het algemeen redelijk toegankelijk omdat Demitrios (muziek) en Kopstations (zang) kiezen voor uitgewerkte nummers met een kop en staart in plaats van duistere ambient stukken. Bovendien is de benadering van de muziek een stuk minder bombastisch dan bijvoorbeeld Trarii. Aan de andere kant klinkt het, met dank aan de klassieke taal, een stuk ontoegankelijker dan de doorsnee band. Daarmee bewijst dat Tethrippon een eigen weg heeft weten te vinden in een overvolle muziekscène.