The 190’s hebben inmiddels een punt gezet achter hun muzikale carriere in het (voornamelijk) Brabantse land. Maar niet voor een knallende eindshow en een daarbij horend laatste album. Dus hier gaat hij voor de laatste keer in de cd-speler…de mannen van The 190’s!

  Het eerste nummer blijkt instrumentaal te zijn. Dat blijkt althans als ik minuten lang op de start van de zang wacht. Even terug naar het begin en dan horen we een stevig nummer, waarin de gitaar de grootste rol speelt. Een goed begin. Bijna moeiteloos gaat dit instrumentale spel over in de rock’n roll geluiden van het tweede nummer waarbij de ietwat rauwe stem van de zanger ook erbij komt. Een stevige drum, gierende gitaren om het af te ronden. Ik kan me vooral goed voorstellen dat nummers als deze het enorm goed doen op een festival, in de buitenlucht, met een pilsje erbij. Het daaropvolgende nummer begint met een stevige drumpartij, gevolgd door gitaren. Het geheel maakt dat ik onwillekeurig hier met mijn hoofd zit te knikken. Verderop het album horen we geregeld dat pure rock’n roll geluid terugkomen. Het laatste nummer doet een klein stapje terug in de versnelling om vervolgens in de refreinen nog éénmaal te knallen. Met een ‘Aaaaaah’ om luid volume komt het verhaal van de 190’s tot einde.

 Er is niet een bepaald nummer wat er enorm uitspringt voor mij. Het is vooral een lekker album om aan te zetten en te luisteren. Maar het is vooral zeker zonde te noemen dat we deze mannen niet meer in de zomer tegen zullen komen bij de leukste rockfestivalletjes. Gelukkig hebben we het album nog…