We hebben er lang op moeten wachten maar het resultaat is er dan ook naar. Bijna drie jaar na hun geweldige debuutalbum Rise is er dan nu eindelijk het belangrijke tweede album, getiteld Everyday demons. Het sympathieke viertal uit Ierland heeft na het verschijnen van het debuut echter niet stilgezeten. Er werd uitgebreid getourd met de groten der aarde (o.a. Rolling Stones, Whitesnake, Aerosmith) en verder werden zo’n beetje alle clubs in binnen- en buitenland plat gespeeld.  Op dit moment hebben de mannen de eer om als support act te mogen fungeren van AC/DC. Vorig jaar hebben ze tussen alle optredens door gewerkt aan het nieuwe album. Was het eerste album al indrukwekkend, Everyday demons doet er  nog een schepje bovenop. De muzikale koers is uiteraard niet veranderd maar de sound is wel een stuk steviger geworden. Mede door de vette productie van John Travis.

Vanaf opener Demon eyes gaan alle remmen los om drie kwartier later net zo overdonderend te eindigen met Evil man. Daar tussenin is het genieten geblazen van de ongecompliceerde maar zeer muzikale hardrock in de beste jaren zeventig traditie. Zonder iemand tekort te doen zijn het met name zanger Cormac Neeson en gitarist Paul Mahon die de show stelen. Neeson beschikt over een ruige en zeer krachtige strot en Mahon’s gitaarspel is in vergelijking met het debuutalbum een stuk heavier geworden. Veel nummers draaien om zijn gitaarriffs waarbij de overige bandleden er een krachtig geheel van maken. Klonk Rise nog zeer authentiek jaren zeventig, Everyday demons klinkt een stuk moderner maar het typische geluid van The Answer is gebleven.

Hoogtepunten zijn het bluesy Cry out, Why’d you change your mind, het vette Walkin mat en Tonight, dat erg veel invloeden heeft van The Black Crowes ten tijde van hun geweldige debuutalbum Shake your moneymaker. Twee songs springen er echter uit. Het wonderschone Comfort zone en Pride. Het refrein van Pride gaat me echt door merg en been. Everyday demons is dus nog een klasse beter dan Rise en dat had ik eerlijk gezegd niet verwacht. Zeker na alle lovende kritieken in de Engelse rockbladen naar aanleiding van Rise. Er word op die manier toch een bepaald verwachtingspatroon gecreëerd waar je als band maar aan moet zien te voldoen bij een volgend album. Wat mij betreft zijn ze daar in ieder geval ruim voor geslaagd