Het gaat zeer voorspoedig met The Answer. Hun nieuwe album Everyday demons kan overal rekenen op goede recensies en de tour met AC/DC is bovendien de ideale manier om dat album op grote schaal te promoten. Op de spaarzame vrije dagen tijdens deze tour besluiten de mannen dat het bloed kruipt waar het niet gaan kan en worden er een aantal club optredens gepland, waaronder de Melkweg in Amsterdam.De oude zaal van de Melkweg stroomt al vrij snel vol maar voordat het geweld van The Answer losbarst krijgen we eerst een optreden van de Nederlandse band King Jack voorgeschoteld. En ik moet zeggen dat ik behoorlijk onder de indruk was van deze jonge band. Ik weet niet waar al dat jonge talent uit binnen en buitenland vandaan komt maar het is in ieder geval een goede zaak. Vooral omdat al die bands geïnspireerd lijken te zijn door de muziek uit de jaren zeventig. Zo ook King Jack dus. Hun eigen repertoire sprak mij erg aan maar het hoogtepunt was voor mij toch de verrassende en uitmuntend gespeelde cover van de Steppenwolf klassieker Magic carpet ride.

Een ideale opwarmer dus voor The Answer. Het optreden begint net zo overdonderend als de nieuwe cd met het geweldige Demon eyes waarbij direct duidelijk word dat zanger Cormac Neeson bijzonder goed bij stem is. Maar eigenlijk heb ik hem nog nooit op een valse noot kunnen betrappen. Het kippenvel staat me in ieder geval meteen al centimeters op de armen. De sfeer in de zaal zit er ook direct in. De vier muzikanten gooien hun ziel en zaligheid in het optreden en de energie en gedrevenheid spat er vanaf. De meeste songs die gespeeld worden zijn uiteraard afkomstig van het nieuwe album met als hoogtepunten Too far gone, On and on, Why’d you change your mind, Tonight en het geweldige Comfort zone. Helaas word mijn favoriet Pride niet gespeeld. Maar ja, je kan niet alles hebben. Ook word het debuutalbum Rise niet vergeten met Under the sky, Never too late en Come follow me. Opvallend was wel dat deze songs de meeste bijval kregen vanuit het publiek. Het eveneens van Rise afkomstige Preachin’ was misschien wel hét moment van de show waarbij Neeson zich zoals gewoonlijk tussen het publiek begeeft.

Enige puntje van kritiek is echter de tijdsduur van het optreden. Na een uur zit de reguliere set er alweer op. En met twee albums in hun bagage denk ik dat er genoeg materiaal is om de set wat te verlengen. Inclusief toegiften duurt het concert uiteindelijk toch nog zo’n 80 minuten.

Al met al was het weer een avondje genieten!