[singlepic id=4192 w=320 h=240 float=left]Op woensdagavond 17 maart stonden maar liefst 3 bands op het podium in de kleine zaal van de Effenaar. Headliner en publiekstrekker waren The Bellrays, maar voordat zij op het podium zouden staan, waren eerst The Responders en vervolgens The Fleshtones aan de beurt.

The Responders is een vrij jonge band (opgericht in 2009) uit Nederland, en ze omschrijven hun muziek zelf als een swingende mix tussen garage, punkrock & soul. Hun drijvende kracht is een combinatie van rauwe drums, een groovende bas, catchy gitaarspel en melodieuze vocalen, aldus hun eigen presentatie op MySpace. Dat dit de lading goed dekt, laten de dame en heren in een relatief korte set horen, en hun performance krijgt behoorlijk vat op ’t publiek: ze staan zich nog niet vooraan bij ’t podium te verdringen, maar hebben wel aandacht voor de band, en zeker bij een line up met twee voorprogramma’s heb ik regelmatig ongeinteresseerder publiek gezien. De kleine zaal begint ook lekker vol te lopen, en als de sfeer zich zo door zou zetten, zou ’t een geslaagde avond worden.

[singlepic id=4215 w=320 h=240 float=right]Volgende band on-stage zijn The Fleshtones. Met een bombastische intro laten ze duidelijk weten dat ze aan de beurt zijn, en reeds na enkele seconden is de gitarist van het podium af gesprongen en verdwenen tussen het publiek. De bassist volgt, en na enkele wilde rondjes door de zaal gaan de heren weer richting podium. Nadat ze weer op hun plek stonden, was het de beurt aan frontman Peter Zaremba om met microfoonstandaard tussen het publiek te gaan staan, en daar het eerste nummer ten gehore te brengen.

Dit soort capriolen waren kenmerkend voor hun hele optreden: na diverse stoere houdingen van gitarist Keith en bassist Ken volgden simultane boyband-pasjes, en met regelmaat waren de beide heren bezig aan hun (draadloos) rondje door het publiek, intussen lekker doorspelend. Hoogtepunt was het moment waarop gitaar & bas afgegeven werden en (zogenaamd willekeurige) bezoekers doorspeelden, terwijl de heren rustig begonnen aan een wedstrijdje opdrukken. Na hun pogingen werden diverse bezoekers uitgedaagd om het tegen elkaar op te nemen. Dat de heren al een flinke brok ervaring hebben, bleek uit ’t feit dat deze hele show-act niet ten koste ging van hun muziek: en hun Garage / Pop / Americana sound klonk voor een dikke anderhalf uur (!) uit de speakers.

Na deze geweldige act was het tijd voor de headliner: The Bellrays. Punk / Rock / Soul is de mix van stijlen welke ze ten gehore brengen, en boegbeeld van deze band is zangeres Lisa, die met een afro-kapsel waar je U tegen zegt, en een strot waar geen PA-installatie voor nodig is zich duidelijk manifesteert op ’t podium. Rauw, ranzig, hard & strak klinkt de band, maar na het waanzinnige optreden van The Fleshtones komt alles toch een beetje als een cliché op me over: de stoere houdingen van de gitaristen, de rauwe performance van de zangeres, ik heb ’t allemaal al eerder gezien. Een matig optreden dan? Nou nee, niet bepaald. Maar een ding was duidelijk deze avond: als je The Fleshtones als support act hebt, moet je van zeer goede huize komen om deze heerlijk waanzinnige show te overtreffen…

[nggallery id=312]

[nggallery id=313]

[nggallery id=314]