[singlepic id=9574 w=320 h=240 float=left]Het is aan Pascal, Kevin, Etienne en Marnix, oftewel Kinkobra om de aftrap van de avond te verzorgen. Dit doen ze door het publiek te trakteren muziek, die een onmiskenbare eigen sound heeft, maar die ook leunt op het geluid van bands als Peter Pan Speedrock, Linkin Park, Papa Roach, Nirvana maar ook Prince, wat resulteert in muziek die niet eenduidig in een hokje te stoppen is. Dit alles verpakken ze in een live show, waarin continu het contact en de interactie met het publiek opgezocht wordt, waardoor duidelijk wordt dat de band niet voor zichzelf aan het spelen is, maar voor de bezoekers.

Goed, eerlijk is eerlijk: het is ook niet zo dat de band voor de eerste keer op het podium staat: ze kunnen terugkijken om enkele honderden optredens, en hebben in het voorprogramma gespeeld van o.a. Krezip, Intwine, Triggerfinger, The New Shining, Zeus en Aqua de Annique. Dat ze het hierdoor echter absoluut niet “in hun bol” gekregen hebben, blijkt uit een gesprek met de bandleden na hun optreden: met de show toch wel als hoofdonderwerp is de zanger nieuwsgierig hoe het optreden over is gekomen, omdat ze input van bezoekers heel belangrijk vinden. Ik mag nog een CD’tje in ontvangst nemen, en kan al terugkijken op een geslaagde eerste helft van de avond!

[singlepic id=9590 w=320 h=240 float=right]Uit Denemarken zijn de bluesrockers van The Blue Van afkomstig. Misschien dat de naam niet bij het grote publiek bekend is, toch heeft de band al de nodige keren van zich laten horen: hun muziek is gebruikt in diverse populaire TV-series als CSI, Beverly Hills 90210 en Scrubs. Tevens hebben ze het voorprogramma mogen verzorgen voor o.a. Jet, Franz Ferdinand, The Killers en Razorlight. Niet bepaald een “lichtgewicht” dus vanavond als headliner.

De muziek laat zich kenmerken door op de jaren 60 geinspireerde rockmuziek. Met name The Small Faces en The Kinks hebben model gestaan voor de sound van de band. Ondanks overeenkomsten met eerdergenoemde bands hebben de nummers eveneens een moderne sound, waarin vooral de uitbundigheid hoogtij viert.

Het begin van het optreden is eigenlijk nogal braafjes, en er bekruipt me toch een beetje twijfel over het gehalte waarmee de band eerder bij mij aangeprezen is. Vrij spoedig blijkt dat dit de stilte voor de storm is: het “brave” verdwijnt steeds meer, de nummers worden ruiger en worden met steeds meer enthousiasme gespeeld, lang gerekte gitaarsolo’s worden gebruikt om de vaardigheden eens extra te benadrukken, en het hoogtepunt is als de orgelspeler letterlijk met zijn instument aan de wandel gaat tijdens zijn solo, en het ook nog eens als klimrek gebruikt. Tijdens dit alles wordt er natuurlijk wel gewoon doorgespeeld!

Dit alles was eigenlijk gewoon aan me voorbij gegaan als ik niet de tip had gekregen om vanavond naar The Rambler te komen. Peer, bedankt!

[nggallery id=772]

[nggallery id=773]