Hevig wuivend staat de frontman te gebaren dat het publiek naar voren mag of blijkt naderhand, zelfs naar voren moet. Echter slaagt hij er niet in en besluit te beginnen met het optreden. Helaas is de zaal bij lange na niet vol. Dit is gelukkig geen obstakel voor de band om vol overgave de beuk erin te gooien. De band speelt een harde mix van metalcore en een een snufje deathcore. Jack bewijst hier in het bezit te zijn van een ongelooflijk stemgeluid dat veelal zijn mond uit komt in de vorm van een grunt. Echter de gitarist die soms een stuk (vals) zingt, had dat zingen wat mij betreft achterwege kunnen laten. Aangezien de menigte geen vin verroerd heeft kunnen we concluderen dat Eyes of a Traitor er allesbehalve in geslaagd is om het publiek te vermaken.

Iwrestledabearonce klinkt een stuk verrassender dan de Britten die mochten openen. Met een vrouw als boegbeeld start de chaos met een sample van ‘The Final Countdown’. De band doet het een stuk beter waardoor halverwege de set het publiek eindelijk in beweging komt. De muziek die gespeeld wordt kan het beste omschreven worden als experimentele metal. De band staat er namelijk bekend om dat ze veel stijlen afwisselen, en dan het liefst zoveel mogelijk in één nummer, zo zal ook tijdens dit optreden blijken. Er wordt veel gebruik gemaakt van elektronica en zelfs disco en jazzinvloeden zijn te herkennen. Helaas lijkt het vanavond meer op een chaos dan op een weloverwogen keuze van muziekstijlen.

Als The Chariot aftrapt is de zaal een stuk voller maar uitverkocht is het niet. Aan het applaus te horen is dit waar de mensen voor gekomen zijn. De band rondom leadzanger Josh Scogin (ex-Norma Jean) geeft een nogal chaotisch optreden. De nummers zijn kort en abrupt afgelopen. En dan toch weer niet. Het gaat alle kanten op en ondanks het feit dat ik niet vies ben van het ruigere werk kan ik hier weinig tot niets mee. De muzikanten en dan met name de gitaristen hebben hun eigen feestje op het podium. Stuk voor stuk zijn de bandleden vooral bezig met zichzelf. Het ligt waarschijnlijk aan mij aangezien de menigte hier volledig in op gaat.

Hoe hard de muzikanten dan ook hun best doen, het weet me niet te raken. Drie verschillende bands maar in mijn oren klinkt het als meer van hetzelfde. Daarnaast verschuift hier het aandachtsgebied van muziek maken naar de show stelen. En ik maar denken dat de muziek op de eerste plaats kwam. Wat is er mis tegenwoordig met wijdbeens gitaar spelen, een leadzanger die met dichtgeknepen ogen die ene noot net niet haalt en een bassist die af en toe een instemmende knik de zaal in geeft?