Dat je geen nieuw album nodig hebt om volle zalen te trekken bewijst The Cult wel tijdens hun huidige tour. Twee dagen voor het uitverkochte optreden in Paradiso stroomt ook de Oosterpoort in Groningen lekker vol. En terecht zoals zou blijken.

De band blijkt namelijk nog steeds in bloedvorm te zijn. Zanger Ian Astbury en gitarist Billy Duffy lijken dan ook eindelijk een stabiele line-up gevonden te hebben. Bassist Chris Wyse, drummer John Tempesta en gitarist Mike Dimkich zijn al jaren een vaste waarde binnen de band. Het werpt duidelijk zijn vruchten af.

Gesteund door een fenomenaal geluid schotelt de band het publiek een prachtige selectie nummers voor. Het leuke aan deze tour is dat er niet gekozen is voor een greatest hits set maar juist voor nummers die je niet snel zou verwachten zoals Saints are down, Ghost dance, Embers, War play, White, Go west en Until the light takes us. Nummers die misschien niet voor iedereen direct herkenbaar zijn maar er toch in gaan als koek omdat ze zeer overtuigend gespeeld worden. Astbury is voor zijn doen redelijk goed bij stem maar het is vooral Duffy die grote indruk maakt met zijn subtiele spel en dat machtige gitaargeluid.

Uiteraard komen er ook een aantal publieksfavorieten aan bod. Rain, Sweet soul sister, Nirvana, Wild flower, Love removal machine en het onvermijdelijke She sells sanctuary waarbij het publiek uiteindelijk ook los gaat. Met The Cult in deze vorm en de wetenschap dat ze nog zoveel andere geweldige songs hebben kunnen de heren nog jaren vooruit.

Of dat ook gezegd kan worden van support act Masters of Reality, die een nogal ongeïnspireerde indruk maken, valt te betwijfelen. Op de plaat een prima band (het debuut is een klassieker) maar live ronduit saai. Gelukkig kan dat van The Cult niet gezegd worden. Topavond!