The Dublin Legends

Drie jaar geleden, in het jaar 2012 vierde de Ierse folkband The Dubliners het 50-jarig bestaan van de band. Ze ontvingen een Lifetime Achievement Award bij de BBC Radio 2 Folk Awards en deden een uitverkochte concert tournee in Groot Brittannië die eindigde in de prestigieuze The Royal Albert Hall in Londen. Niet lang daarna overleed plotseling het zeer geliefde bandlid “Banjo” Barney McKenna. Toen frontman John Sheahan daarna aankondigde te stoppen met The Dubliners, besloten de overige bandleden samen door te gaan onder de naam The Dublin Legends, om de traditie van Ierse folkmuziek voort te zetten.

Ik weet niet goed wat ik moet verwachten bij het concert. De twee overgebleven leden Sean Cannon en Eamonn Campbell hebben versterking gekregen van Gerry O’Connor (zang/fiddle/banjo) & Paul Watchorn (zang/gitaar/banjo). Zou het nog hetzelfde zijn als al die jaren geleden of moet ik ze scharen onder het kopje ‘vergane glorie’? Al snel blijkt dat van vergane glorie geen sprake is. Staande met zijn vieren op een rij (Eamon Campbell uiterst rechts zittend) beginnen de Dublin Legends met een paar bekende hits waaronder Black Velvet Band. Het publiek zingt en klapt eigenlijk vanaf seconde één mee en dat brengt meteen sfeer. In Paradiso mag het publiek op stoelen zitten en achterin en aan de zijkant zijn staanplaatsen. Dat kan nogal een statisch geheel worden maar dat is het niet. Fotograferende mensen lopen heen en weer, er wordt gefilmd en meegeleefd. De zaal is meteen in de ban van deze tijdloze muziek.

Je merkt dat de band al jaren in Nederland op bezoek komt. In de zaal zitten Nederlandse vrienden voor wie ze verzoeknummers spelen. Eén van de hoogtepunten is het wonderschone Fields of Athenry. Een gedragen liefdeslied en een nummer dat ze niet zo vaak spelen vertelt Sean Cannon. Toch staat dit deze avond op hun ruime repertoire en passen ze moeiteloos de setlist aan. Dat tekent hun vakmanschap en muzikaliteit. Ik ben sowieso geïmponeerd door de virtuositeit van fiddle en banjospeler Gerry O’Connor. In een banjo-battle met gitarist Eamonn Campbell laat hij ook het instrumentele aspect van de traditionele Ierse muziek horen en dat is gewoonweg opzwepend en prachtig. Ierse jigs en reels hebben vaak een vloeiende melodie en een thema dat in allerlei varianten terugkeert. Het is in feite een nooit eindigend ritmisch muziekstuk. De muzikanten wisselen deze instrumentele stukken mooi af met krakers als Whiskey in The Jar, Seven Drunken Nights en Dirty Old Town.

Daarbij refereren ze regelmatig aan de bandleden en vrienden die de nummers hebben geschreven maar niet meer onder ons zijn zoals Luke Kelly, Ronny Drew, Barney McKenna. Omdat de vroegere Dubliners zo vaak speelden in de Nederlandse zalen (o.a Carré) zijn deze namen nog steeds gekend en kunnen ook de Dublin Legends in deze vernieuwde samenstelling rekenen op een warme ontvangst. Niets veranderd is het eind, want ze komen er niet onderuit om The Wild Rover te spelen, een heerlijk dranklied en als toegift hét volkslied van de stad Dublin: Molly Malone. De zaal staat, zingt en klapt mee. Geweldig!! De Dublin Legends zijn Folk Royalty.

Ze spelen de rest van het jaar nog in Belgie, Zwitserland, Denemarken, Duitsland en eindigen in – hoe kan het ook anders – Dublin.

http://dublinlegends.com/tour-dates