Nadat in 2015 The Five Hundred de EP Winters uitbracht, is het twee jaar later tijd voor een nieuwe EP, getiteld The Veil. Een EP met daarop vijf tracks waarvan er drie echt als compositie kunnen worden betiteld.

De opener Aftermath mag betiteld worden als een rustige start waarbij je in de verste verte niet kunt beseffen wat er nog komen gaat. Licht kabbelend wordt dit instrumentaaltje ondersteund door een wat technoachtig drumritme en orkestraal gitaargeluid.

Wanneer The Five Hundred echter de compositie Aftermath inzet, weet je dat stilzitten niet meer mogelijk is. Je wordt compleet omvergeblazen door de technical melodische metal die deze heren uit Nottingham neerzetten. Wat meteen opvalt is het ijzersterke drumwerk dat de EP herbergt. Een genot om het uitzinnige spelen met ritmes en kracht aan te horen. Het werkt als een katalysator voor het complete geluid van de band. Daarbij zijn de zangpartijen zeer divers en variëren van diepzware grunts, zenuwstrelende screams tot meer melodieuze clean vocals. Aftermath, maar zeker ook het daaropvolgende The Rush is een aaneenschakeling van opzwepende muziekstukken die keihard groovend je gehoorgang in denderen en ondersteund worden door nietsontziende riffs.

Titelnummer The Veil kent meer gangbare refreinen die extra versterkt worden door een sterke basisriff en mooie gitaarsolo die langzaam overgaat in het meer melancholische tweede gedeelte van de compositie en vanzelfsprekend The Veil part II wordt genoemd.

Deze EP van The Five Hundred is geproduceerd door Justin Paul Hill (Sikth, Heart Of A Coward) en is overweldigend. Het vijftal biedt drie uitstekende composities die voortrazen maar daarbij een goed oor heeft voor variatie en detail en goede ‘hooks’. Het is alsof je een stomp precies op je neus krijgt, om je daarna met goede pakkende melodieën te verzachten. Het is agressief en gevoelig tegelijkertijd.

Uiteindelijk zijn er wel ongeveer 500 redenen te noemen waarom deze band uit Nottingham je overdondert en Europa op gaat vreten.