Waar The Gathering normaal gesproken hun cd mee eindigt, hebben ze nu voor de verandering als opener gebruikt. Een instrumentaal nummer van 3 minuut 53 wat stevig rockt. Ik denk dat het bedoeld is om de luisteraar nog nieuwsgierig te maken naar wat er van ze is geworden. Gelukkig duurt het niet langer, want ik vind dit soort stukken toch altijd wat te langdradig.

Als tweede nummer komt Treisure, een liedje wat ik op de Gathering Myspace al gehoord had. Treisure, maar ook de titeltrack van het album, The West Pole, gaan redelijk terug richting het vierde album van The Gathering, Nighttime Birds. Dit album was uitgebracht onder Century Media in 1997 en voor mij één van de betere albums van The Gathering. Gelukkig weten ze twaalf jaar later nog steeds dit niveau te halen.

The West Pole doet mij vertrouwd aan. Het is een album waarin je direct het unieke The Gathering geluid hoort. Over het algemeen zitten ze qua stijl zoals eerder vermeld in de richting van Nighttime Birds. No One Spoke daarentegen is weer een verlengde vanhet voorlaatste album Home. Het rockt stevig en wat ik erg gaaf vind (en altijd heb gevonden) is Renés gillende gitaarwerk

Wat ik jammer vind is dat de zang van Silje Wergeland, nieuwe zangeres van The Gathering en bekend van Octavia Sperati, af en toe heel dicht bij die van Anneke komt. Het klinkt erg gaaf, past goed bij The Gathering, maar ik had toch liever gezien dat ze meer afstand hiervan genomen hadden. Voordeel is natuurlijk wel dat ze de oude nummers makkelijk live kunnen blijven spelen.

Als je eerder werk van The Gathering kent en dit goed vind is dit een album die zeker bij je collectie hoort. Je hoeft hem niet persé in de winkel te luisteren want dit album staat garant voor 55 minuten vertrouwd The Gathering geluid.

Veel plezier met dit album en wie weet tot The Gathering!