[singlepic id=8661 w=320 h=240 float=left]The Gracious Few, The Gracious Few. Nee er gaat inderdaad geen belletje rinkelen bij het horen van deze naam. Gelukkig word ik geholpen door de Melkweg die aangeeft dat het hier de ‘doorstart’ betreft van de overgebleven leden van de band Live. Ed Kowalczyck ging solo en de rest kapte er ook mee. Toch broeide er iets. Chad Taylor, Patrick Dahlheimer en Chad Gracey zochten elkaar op en de vonk sloeg over. Beetje bij beetje kregen de nummers vorm. Uitverkorene om de zangpartijen voor zijn rekening te nemen was de zanger van Candlebox, Kevin Martin. Vervolgens maakt gitarist Sean Hennessy de boel compleet. Het resultaat; rock in zijn zuiverste vorm.

Het zal wel even wennen zijn voor deze heren. Na wereldtournees, festivals en noem maar op staan ze nu voor een handjevol diehards in de Oude Zaal van de Melkweg. Zonder voorprogramma, dat dan weer wel. Het voorspelt weinig goeds bij aankomst maar gelukkig wordt het naarmate de tijd verstrijkt een stuk drukker. Uitverkocht is het niet. Maar wat geeft het, hier staan alleen fans. Geen jonkies, alleen muziekliefhebbers die naar Amsterdam zijn gekomen voor een eerlijke portie rock. Mijn enthousiasme daalt enigszins als blijkt dat de gitaren om tien voor negen nog gestemd en geplugd moeten worden. En daar wordt ruim de tijd voor genomen.

[singlepic id=8658 w=320 h=240 float=right]Drie kwartier na de eigenlijke aanvangstijd dimt dan eindelijk het licht. De zaal is er klaar voor. Gitarist Chad Taylor trekt enigszins met zijn been wat mij gelijk aan het denken zet of hij wellicht de reden was voor de verplaatsing van het concert. De band trapt af met ‘Closer’, een nummer dat gelijk laat horen wat we kunnen verwachten. De stijl doet me een beetje denken aan  ‘Live’ ware het niet dat deze muziek wat logger van aard is. Het mooie is dat de het vijftal niets probeert te kopiëren maar daarentegen juist een eigen sound heeft. Vernieuwend is het niet, maar de kwaliteit ervan is hier het speerpunt. De muziek is wat traag alhoewel er ook catchy meezingers tussen zitten. Het is duidelijk. Hier staan mannen te spelen wat ze zelf leuk vinden. Hun sporen hebben ze immers reeds verdiend in hun voorgaande muzikale leven.

Met het aanstekelijke enthousiasme van een stel jonge honden spelen de veteranen het dak eraf. Naast het feit dat er op de muziek niets af te dingen is blijkt ook de stem van boegbeeld Kevin Martin uitstekend bij het geheel te passen. Door de flinke reikwijdte en een grote variëteit in zijn stem kan hij zowel de ballads als het ruigere werk goed aan. De band, en dan met name Chad Taylor en Kevin, hebben zowat ruimte te kort op het kleine podium van de Oude Zaal. Ik heb zelden een band gezien die zo’n energiek optreden weggeeft. Het lijkt net alsof ze zichzelf moeten bewijzen. En misschien vinden ze dat ergens in hun achterhoofd dat ook wel. Dat het niet nodig is, is na dit concert overduidelijk geworden.

Ondanks de ietwat korte set van vijf kwartier sta ik als een tevreden man buiten. Hier gaan we zeker meer van horen.

[nggallery id=709]