‘Kleurentelevisie is een uitvinding die in Nederland op 21 september 1967 werd geïntroduceerd en in België op 1 januari 1971. De Nederlandse Antillen kregen kleurentelevisie in 1973, Suriname volgde in 1977. In de jaren 70 van de 20e eeuw werd kleurentelevisie voor een groot publiek betaalbaar en verdrong de kleurentelevisie gaandeweg het zwart-wit toestel.’ The History Of Colour TV is terug. Wie denkt dat de Berlijnse shoegazers nog steeds naar hun schoenen staren heeft het mis. Ze kijken nu meer naar de grijze lucht, het Franse platteland en hun effectpedalen. Het resultaat is een plaat die klinkt alsof Cloud Nothings en Real Estate een Yo La Tengo pilletje hebben genomen.

Something Like Eternity heet hun derde plaat en waar ze op hun debuut nog pure shoegaze maakte, zijn ze op dit album een andere richting ingeslagen. Weg zijn de sferische keyboards en de echoënde zang. In plaats van de leegte opvullen hebben ze gekozen voor het weglaten, waardoor de plaat een heel open sfeer krijgt, wat logisch is, gezien de plaat is opgenomen op het Franse platteland. Elk liedje begint met een gitaarmelodie die net zo goed van gitaarbandje Real Estate had kunnen zijn. Ze klinken net zo melancholisch zomers. En dat blijft zo, ondanks dat er Cloud Nothings déjà-vu’s opduiken die altijd een voorbode zijn van een neurotische ongecontroleerde schreeuw, die op deze plaat uitblijft. Daardoor komt de plaat bij vlagen wat dromerig over. Geeft niet, zolang de kleine snufjes atonale gitaarfeedback goed gedoseerd worden, blijft het interessante muziek om naar te luisteren. Want waar Yo La Tengo op I Can Hear The Heart Beating As One een geniale plaat maakte waarbij je je constant in een te hete zomernacht waande, krijgt The History Of Colour TV het voor elkaar om je op een leeg strand neer te zetten in de herfst.

Conclusie: The History Of Colour TV is nog steeds bezig met het vinden van hun sound en de vraag is, waar gaan ze naartoe? Gaan ze terug de 90’s in en omarmen ze hun shoegazy roots met lekker veel toeters en bellen? Of kijken ze naar het heden en experimenteren ze verder met de kunst van het weglaten? Something Like Eternity is de grijze lucht die boven je hangt als je naar de bushalte loopt om je bus te halen. Het lijkt alsof het gaat regenen maar het blijft droog.

Op een schaal van 1 tot 10:

8