The Lau en Emilie Blom - foto Bert Ververs

The Lau en Emilie Blom – foto Bert Ververs

Thé Lau, de zanger, gitarist en songschrijver van the Scene kreeg begin dit jaar te horen dat hij was uitbehandeld. Wat doe je als je niet lang meer te leven hebt? Rasmuzikant Thé Lau stapt juist dan op het podium en begint aan een afscheidstoernee. En zo staan we dan in de Heineken Music Hall, een concert oorspronkelijk gepland in het Amsterdamse Paradiso, maar door de grote belangstelling en snelle kaartverkoop verplaatst naar deze grotere zaal. Ik verwacht een zware avond te beleven, omdat ik the Scene vanaf 1990 van zeer nabij en vrij intensief heb gevolgd. In 2002 stopten ze met optreden. Gitarist Eus van Someren stapte uit de band en Lau begon zich meer te concentreren op zijn solowerk. In 2007 bracht the Scene weer nieuw werk uit. Eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik het nieuwe werk wat minder goed heb beluisterd, maar de muziek van vele albums zit in mijn hoofd en in mijn hart. Ik sta dus in de zaal met een zwaar gemoed, maar de avond verloopt lichter dan ik dacht.

Voorprogramma Trio Bier mag de zaal opwarmen. Zij zijn geen willekeurig gekozen band, de muzikanten zijn bevriend. Lau deed productiewerk voor deze band. Hun muziek doet een romantisch aan, met nummers in walstempo en met Nederlandse teksten. Na een dik half uur komt the Scene op en zingt Thé als eerste werk van zijn nieuwste cd. Hij begint met ‘Slapen’, een van de liedjes op Platina Blues dat gaat over de dood, met als eerste regels ‘ik ga nu slapen, mij wacht de nacht, ik kan niet wachten, op wat me wacht’. Het nummer gaat naadloos over in ‘De Dood’, ook afkomstig van Platina Blues. Ondanks dit zware begin is de setlist van dit concert een prachtige staalkaart van het repertoire van the Scene. Niet alleen hits als Blauw, Zuster en Open worden gedreven gebracht, maar ook minder bekende songs als Samen, Maan, Soldaat, Kleine Stille Strijd, Rij Rij Rij, Liefde, Waar Mensen Wonen komen tot mijn grote plezier voorbij. Zelf raakt Lau geëmotioneerd als hij De Rivier zingt. Bij de gedragen regels “Als je me ooit begraven moet, begraaf me dan maar hier, tussen de stemmen van de Joden en de slaven” raakt de tekst hem zichtbaar. Dat is heel begrijpelijk natuurlijk. Ook het publiek houdt het niet droog. Het is ontzettend dubbel. Iedereen geniet van de uitstekende songs met The’s poetische en beeldende teksten waarin geen woord teveel staat. En tegelijk realiseer je je dat dit echt de aller- allerlaatste keer is dat dit bezielde repertoire live te horen is.

Ondersteuning komt van diverse muzikale gasten zoals Jacqueline Govaert die het breekbare duet Onder aan de dijk samen met Thé zingt. Tom Barman, wat een podiumbeest en wat een charisma, stelt zich hier zeer dienstbaar op en brengt Open, ook weer samen met Thé. Ik was zwaar onder de indruk van zijn interpretatie. Hij brengt de oerklassieker van the Scene zó dat het verfrissend klinkt. De twee zangers brengen ook een lied van Barman zelf, Serpentine. Heel verstild en zeer ontroerend. De dames strijkers Pavadita maken iets moois van De Rivier, Maria de Fatima laat haar warme stem galmen, Lange Frans geeft zich helemaal tijdens bij Zing voor me en Paskal Jakobsen tilt Blauw naar een hoger niveau met zijn energieke leadzang. De vriendschap spat er af bij deze duetten. Hoewel de vermoeidheid Thé af en toe aan te zien is, zingt hij toch stug door en veroorlooft zich af en toe een cynisch grapje.

Behalve door de gasten wordt de avond ook gedragen door de bandleden bestaande uit bassiste Emilie Blom van Assendelft, gitarist Alan McLachlan, toetsenist JP Bast en drummer Jeroen Booy. En door het publiek dat door langdurig applaudisseren laat weten hoezeer het slechte nieuws is ingeslagen. Het eindlied Iedereen is van de Wereld is er een met een traditionele publiekszang. Lau gaat op de monitor zitten en laat het over zich heen komen. Nadat iedereen van het toneel is afgelopen, is nog energie over voor een toegift, Rigoureus. Een monument van een lied en een waardige afsluiter van de lange avond waar naast het afscheid, vooral de muziek, de vriendschap en het leven is gevierd.