Het is een schril contrast als ik deze donderdagavond naar de Effenaar toe ga: waar de grote zaal volledig uitverkocht is, zijn er voor het optreden van The Mad Trist in de kleine zaal slechts 53 kaarten in de voorverkoop verkocht. Aangezien deze mensen nog lang niet allemaal aanwezig zijn als ik een kwartiertje voor aanvang de zaal binnenloop, maakt deze een erg lege indruk op me: enkele mensen aan de hangtafels en aan de bar, en een grote lege ruimte voor het podium.

[singlepic id=7516 w=320 h=240 float=left]Als om 21:00 uur de mannen van Colossa het podium betreden, is het helaas nog niet veel voller geworden. Door de zanger wordt voorzichtig aangekondigd: “Wij zijn Colossa, en gaan jullie opwarmen“. Hoe goed ze er ook hun best voor doen, deze in 2009 tot Serious Talent benoemde band slaagt er niet echt in het publiek bij het optreden te betrekken: hoewel de zaal zich achterin wat meer begint te vullen, blijft het voorin akelig leeg.

Jammer, want deze pas in 2008 opgerichte band rondom Remco Eijssen (zang, gitaar), Dennis Meentz (drums) en Bas Braam (bass) breng hun mix van raw power en melodieuze rock met veel energie ten gehore. Wat ze laten horen, zijn nummers van de verleden jaar in eigen beheer uitgebrachte EP met de toepasselijke naam “Colossa“, dit alles verpakt in een set van zo’n 30 minuten, waarin de nummers zonder geklets tussendoor gespeeld worden.

[singlepic id=7533 w=320 h=240 float=right]Wanneer The Mad Trist het podium betreedt, zal het bezoekersaantal toegenomen zijn tot zo’n 100 personen. Aftrap wordt gegeven met het nummer My Mouth, en tijdens dit nummer blijkt dat de lichtman bezig is alle registers open te trekken en maximaal gebruik te maken van de aanwezige apparatuur: de band baadt werkelijk in een zee van licht, wat meteen een erg imposante indruk achterlaat. Na diverse pogingen lukt het eindelijk om het publiek over te halen om dichterbij te komen, en eindelijk is de afstand band – bezoekers kleiner dan zo’n 3 meter geworden, en begint er een beetje sfeer in de zaal te komen.

Hoewel de band duidelijk meelift op het succes van Queens of the Stone Age, weten  ze toch een geslaagde mix te vinden tussen deze invloeden en hun eigen sound. Een enigzins statische presentatie op het podium wordt aangevuld met een imponerende lichtshow, zodat hun optreden absoluut geen vervelende aangelegenheid is om naar te kijken. De setlist bevat het hele album Pay the Piper, aangevuld met een enkel nieuw nummer, wat op het podium dan ook aangekondigd wordt als een experiment. Dat dit geslaagd is, blijkt uit het publiek, wat hier waardering voor laat blijken. Waarschijnlijk vanwege de verassing van iets nieuws, want over het algemeen blijft de sfeer in de zaal toch achter bij de verwachtingen die ik heb, waar ik me toch wel enigzins over verbaas.

Terugkijkend op de avond heb ik er gemengde gevoelens over. Waar normaal de band de reden is dat de zaal er een feestje van maakt, speelden de feestjes zich deze avond voornamelijk op het podium bij de bands zelf af in de vorm van 2 optredens, terwijl de bezoekers meer stille getuigen van het geheel waren. Wat overigens niet wil zeggen dat mijn mening over de optredens hierdoor beinvloedt wordt: wat dit betreft was het voor mij een geslaagde avond.

setlist: my mouth a whistl – fortune favours – like a parfume – juvenile – silver lines – caught up in mime – pay the piper – one – alibi – hair of the dog – won’t that look

[nggallery id=614]

[nggallery id=615]