[singlepic id=14475 w=320 h=240 float=left]Soms krijg je een tip van iemand voor een optreden van een band waar je eerlijk van moet bekennen dat de naam je totaal niks zegt. Omdat de tip afkomstig is van iemand waarvan je weet dat die persoon je dit niet zomaar zegt reserveer je die avond in je agenda, maar je besluit om ook maar niets van de band en de muziek die ze maken op te zoeken: je gaat de avond met een “verras me maar” mentaliteit tegenmoet…

Met niet meer voorkennis dat de optredens vanavond onder het kopje “punk” vallen stap ik The Rambler binnen, waar Die Nakse Bananen (hoe verzin je het?) de avond mogen openen. Als de band opkomt, kondigt de zanger met een onvervalst Rotterdams accent aan wie ze zij, dat ze uit Rotjeknor komen en dat ze sinds 2 jaar niet meer opgetreden hebben. Om vervolgens vol gas te gaan met een basis van moderne punk waar zeker metal invloeden niet in ontbreken. Het klinkt niet perfect, het klinkt grof, rauw, niet altijd even strak, en de zanger krijgt naarmate het optreden vordert wat meer moeite om z’n stem onder controle te houden en te krijgen. Kortom: het klinkt precies zoals het moet klinken, punt!

[singlepic id=14484 w=320 h=240 float=right]Het contrast met de headliner van vanavond is eigenlijk best wel groot. Om te beginnen: de heren zijn van een dusdanige leeftijdscategorie dat hun hoogtijdagen ergens in de jaren 70 zouden kunnen liggen. En oké, terwijl ik dit schrijf en achteraf toch e.e.a. over de band heb opgezocht blijkt dat ook te kloppen: veel hits dateren van eind ’70, begin ’80-er jaren. Wil dat dan zeggen dat we hier met een paar uiterangeerde opa’s te maken hebben die een krampachtige poging doen om te negeren dat de tijd van roem en glorie voorbij is? Godsamme nee, binnen no-time blijkt dat de muziek hun in het bloed zit! Oké, muzikaal gezien zijn er misschien wat kleine ‘oneffenheidjes’ waar te nemen, en tot overmaat van ramp laat de techniek het drietal ook nog tot twee maal toe in de steek (de bassist verliest z’n geluid). Maar wat van begin tot eind overeind blijft, is hun ‘punk van toen’. Waarbij de definitie van ‘punk van toen’ eigenlijk te interpreteren is als ‘er zijn geen regels’. Een lekkere rebelse sound van post-punk, aangevuld met ska & reggea maakt dat je het ene na het andere nummer gretig blijft consumeren, en na afloop van het nummer nieuwsgierig bent wat het drietal nu weer voor je in petto heeft.

Verwacht geen spetterende show, want afgezien van een paar fikse kettingen om de nek van zanger/gitarist JC Caroll (als parodie op de bling-bling factor van de hiphop?) wordt er gewoon gespeeld: het spring-gehalte wat in de oude videoclips nog is waar te nemen is er in de loop van de tijd toch wel een beetje af gesleten. Maar dat wil niet zeggen dat nummers als Sound of the Suburbs, Working Girl en vooral de gewoon waanzinnig briljante cover van The Model lafjes aan de man gebracht worden. Integendeel: ondanks dat het jaar nog maar net begonnen is weet ik dat ik een van mijn verrassendste optredens vanavond al achter de rug heb. Aan de tipgever: you know who you are!

En zoals het in mijn optiek echte muzikanten betaamt: na een korte rustpauze backstage zitten de heren gewoon aan de bar, en heb ik na afloop nog een erg prettig gesprek met dit zeer sympathieke drietal gevoerd. Kortom: een uiterst aangename kennismaking met de muziek van en de mensen achter The Members!

[nggallery id=1204]

[nggallery id=1205]