“Psychobilly Invasion” is de naam van de Europese waarin niet minder dan 4 bands uit de psychobilly scene per avond met elkaar optreden. 9 februari is de dag dat de Effenaar aangedaan wordt, en achtereenvolgens zullen The Silver Shine, Koffin Kats, Lang Tall Texans en headliner The Meteors op het podium van de kleine zaal staan.

Met een line-up van 4 bands is het redelijk vanzelfsprekend dat de eerste band relatief vroeg op de avond moet beginnen. Tien voor zeven arriveer ik bij de Effenaar, tien minuten voor aanvang van de eerste act. Ik krijg te horen dat ik bezoeker nummer vijf ben, en dat ik me als fotograaf geen zorgen hoef te maken om een plekje vooraan bij het podium te bemachtigen.

[singlepic id=8556 w=320 h=240 float=left]Een beetje teleurstelling lijkt dan ook te ontdekken in de blikken van de leden van The Silver Shine als ze het podium betreden: er zijn welgeteld net zo veel bezoekers als crew aanwezig. Desalniettemin wordt er een aanvang gemaakt met de setlist. Gelukkig is er van de teleurstelling niks in de performance te merken, en de bezoekers krijgen een strak staaltje psychobilly uit Oost-Europa voorgeschoteld, gepresenteerd door een band waarin de vrouwelijke contrabassiste Krista Kat toch wel als een aangename blikvanger aangemerkt kan worden. “I sold my soul for rock ’n roll” is hun slogan, en ze maken het waar. Gelukkig begint de zaal langzaam aan vol te lopen, hoewel de meeste bezoekers nog veilig achterin blijven hangen.

Van het Oostblok naar Detroit, thuishonk van de Koffin Kats. Hun muziek ligt in het verlengde van The Silver Shine: psychobilly met invloeden uit de punk. Een hoog tempo en een goede dosis horror maken de sound af. Gepresenteerd in een live show met een goede dosis ADHD, waarin bassist Vic Victor toch wel de meest opvallende verschijning is met ontbloot bovenlijf wat gevuld is met een flinke hoeveelheid opvallende tattoos. Zijn eigen woorden over hun muziek: “You know the music your parents turn up real loud when they’re f**kin’? That’s us!” Gelukkig begint de sfeer in de zaal steeds meer toe te nemen: het begint er eindelijk een beetje gevuld uit te zien.

Met de derde band ook een derde geografische sprong: de roots van Long Tall Texans liggen in Brighton. Opvallend is toch wel de globale muziekstijl van de bands: ook nu blijkt de muziek toch ook weer in het verlengde van de voorgaande te liggen. Zonder te impliceren dat het allemaal exact hetzelfde klinkt overigens, want daarmee zou ik de bands individueel absoluut te kort doen!
Deze band timmert intussen al 25 jaar aan de weg, en kijkt terug op 9 albums. Veel ervaring dus, en het gemak waarmee deze band de stevige nummers speelt maakt dat het optreden een lust is om mee te maken.

[singlepic id=8576 w=320 h=240 float=right]Bij opkomst van The Meteors wordt duidelijk dat het merendeel van de bezoekers toch echt voor deze band komt: niet uitverkocht, maar de zaal oogt eindelijk aangenaam vol als The Kings of Psychobilly opkomen. 30 jaar ervaring in de vorm van 25 langspelers staat er onstage. De eerder genoemde titel hebben ze zichzelf gegeven, en of dat terecht is, laat ik even in het midden. Feit is dat de band wel een onmiskenbaar eigen geluid hebben, niet in de minste mate te danken aan de unieke en aparte stem van P Paul Fenech, en dat zij de eerste band van de avond zijn, die een (weliswaar kleine) pit weten te scheppen.

Hoewel ik zelf niet in ‘de scene’ zit, en me allesbehalve expert op dit gebied kan noemen, bezoek ik met plezier optredens in dit genre. Gezien de line-up van vanavond vind ik het dan ook best wel opvallend dat het bezoekersaantal toch aan de lage kant is gebleven: een volle zaal en een stevige pit zouden de sfeer behoorlijk ten goede zijn gekomen, waar het enthousiasme van de gemiddelde bezoeker nu niet meer dan ‘gemiddeld’ zou scoren. Maar hoewel dit aspect beter had gekund, heeft het voor mij niet aan de bands gelegen: ik heb er met plezier naar gekeken en geluisterd.

[nggallery id=696]

[nggallery id=697]

[nggallery id=698]

[nggallery id=699]